TALIÐ NIÐUR AÐ EFSTA DEGI

Þversögn dagsins

2009-10-13T09:48:00.000-07:00

„Þetta var til "heimabrúks" svo notuð séu orð Steingríms J. Sigfússonar, sem telur að æfðir stjórnmálamenn meini ekkert sem þeir segja við sína kjósendur.“
Leiðari Moggans 12. október.

„Stjórnarsáttmálar eru óskalistar, þeir eru friðþægingarplögg fyrir fylgjendur, sem trúðu í einlægni kosningaloforðunum, og þeir eru einnig málamiðlunaryfirlýsingar um þau tvö til þrjú mál sem stjórnarflokkana greindi mest á um í nýliðinni kosningabaráttu. Málefnasamningar hafa því dálitla þýðingu í upphafi kjörtímabils, en eftir það er sjaldan litið í þá.“
Leiðari Moggans 5. október.

Reynir og nafnleysingjarnir (eða Streisandkornsáhrifin)

2009-09-08T15:10:00.001-07:00

Sandkornshöfundur DV gerir sér mat úr bloggfærslu Björgvins G. Sigurðssonar alþingismanns um nafnlaust níð á netinu. Þykir höfundi sandkornsins Björgvin hafa gengisfallið við skrif hans og uppskorið svonefnd Streisand-áhrif, það er vakið athygli á ómerkilegu slúðri sem annars hefði farið fyrir ofan garð og neðan.

“Þykir sýnt að Björgvin hafi ekki aðgang að góðum ráðgjöfum í almannatengslum sem örugglega hefðu sagt honum að halda kyrru fyrir í stað þess að berjast við vindmyllur,” skrifar sandkornsritari. “Þá þykir ekki trúverðugt að Björgvin skuli ætla að beita sér af alefli fyrir löggjöf til að koma böndum á nafnleysingja.”

Sandkornsritarinn hefði ef til vill mátt setja málið í sögulegt samhengi því Björgvin G. Sigurðsson er engan veginn sá fyrsti sem vill skera upp herör gegn orðníðingum sem vega úr launsátri. Reynir Traustason, núverandi ritstjóri DV, vílaði til dæmis ekki fyrir sér að “berjast við vindmyllur” í ársbyrjun 2006, þegar hann fór í það sem DV kallaði þá “krossferð” gegn nafnleysingjunum á málefnin.com, sem þá voru upp á sitt besta enda Eyjan ekki komin til sögunnar.

Og hvaða viðbrögð skyldi Reynir hafa fengið frá nafnleysingjunum? “Þessi orð Reynis eru besta auglýsing sem vefurinn gat fengið," skrifaði einhver sem kallaði sig Moggatetur. "Hann gerði okkur mikinn greiða, ég segi haldu áfram á sömu braut Reynir.”

Þessu hefði ég ekki munað eftir ef það væri ekki fyrir sandkorn DV. Ætli megi þá ekki kalla þetta Streisandkornsáhrif.

Egill og nafnleysingjarnir

2009-09-07T06:25:00.000-07:00

Egill Helgason er í fararbroddi þeirra sem hafa tekið upp þykkjuna fyrir þá sem skrifa athugasemdir á netið undir dulnefni. Agli finnst sú umræða sem spannst í athugasemdakerfi Eyjunnar í kjölfar hrunsins hafa verið frjó. Hann kveðst þó ávallt hafa verið duglegur við að henda versta óhróðrinum út, en margt sem fær að standa er þó ansi mikill viðbjóður. Nú íhugar Egill hins vegar að loka fyrir ummælakerfið hjá sér því honum finnst umræðan stöðnuð og geld. Meira að segja hann er búinn að fá nóg.

Um helgina tók ég saman grein Í Fréttablaðinu þar sem reifuð voru nokkur álitamál um nafnlaus skrif á netið. Í kjölfarið skrifaði Björgvin G. Sigurðsson grein um óhróður sem hann hefur þurft að sæta á netinu. Þá pakkar Egill í vörn.

Agli finnst söguburðurinn um Björgvin ömurlegur en gerir engu að síður lítið úr honum: “En ég verð að viðurkenna að ég vissi ekki að þessi vefur er til fyrr en í dag, sjálfsagt hefði ég ekki heyrt söguna nema vegna þess að Björgvin færði þetta í tal.”
Svo kemur Egill með þá skýringu að umræðan um nafnlaust níð helgist af því að “hrunverjar eru að snúast til varnar, þeir hafa fundið viðspyrnu, hún er sú að umræðan á netinu sé svo hroðaleg”.

Gott og vel. En hvernig bregst Egill við þegar nafnlausar athugasemdir eða rógur beinist að honum? Í október 2004 bregst sjónvarpsmaðurinn til dæmis við athugasemdum Víkverja:
“Víkverji og Staksteinar í Morgunblaðinu eru hérumbil eina fyrirbærið sem stundar þann ósið að skrifa nafnlaust í fjölmiðla. Fyrirbæri, segi ég, því ekki veit ég hvort þarna að baki dylst einstaklingur, klúbbur manna eða hvers konar leynifélag þetta er yfirleitt. Annars bera svona nafnlaus skrif oftast vott um lydduskap - eða í besta falli lélegt sjálfsmat. Það þykir ekki par fínt að þora ekki að standa við skoðanir sínar.

Ég er reyndar fúll út í Víkverja - fyrirbærið eyðilagði fyrir mér morgunkaffið. Í pistlinum í morgun er þar fimbulfambað um sjónvarpsþáttinn minn - af hreinni óvild, finnst mér - og því haldið fram að hjá mér sé alltaf sama fólkið. Ég hef svosem heyrt þennan söng áður.
En ég fór að telja. Ég er búinn með sex þætti í vetur. Í þá hafa komið hvorki meira né minna en 57 manns, en aðeins tveir gestanna hafa komið tvívegis. Þetta eru að meðaltali næstum 10 manns í hverjum þætti. Í þessum hópi eru þónokkrir útlendingar sem álpuðust til Íslands og eru sannarlega ekki fastagestir hjá mér. Í gær var ég með enn einn þátttinn og þar kom meðal annarra fólk sem hefur aldrei eða sárasjaldan komið í sjónvarpið til mín.

Menn ættu aðeins að kynna sér málin aðeins áður en þeir sletta fram svona fullyrðingum. Líka þeir sem þora ekki að koma fram undir nafni." (Feitletranir mínar.)

Þegar Óli Sindri fór hamförum undir dulnefninu Mengella beindi hann oftar en ekki spjótum sínum að Agli. Egill skrifaði í október 2007:
“Hann er kannski vel skrifandi þessi náungi, en hann er rotþró íslenskra bloggheima. Það þarf ansi mikið til að láta henda sér út af Barnalandi. [Sem heitir nú er.is, vefurinn þar sem umræðan um Björgvin G. Sigurðsson grasseraði og Egill kvaðst aldrei hafa heyrt um.]
Og byrja svo að ljúga upp á fólk út í bæ að það sé höfundar bloggsins – kannski finnst viðkomandi það skemmtilegur hlutverkaleikur en ég sé samt ekki fyndnina.
Annars á maður að vera duglegri að setja bara á ignore þegar nafnleysingjar eru annars vegar. Yfirleitt sýnist manni að þeir sem vega úr launsátri netinu gangi ekki heilir til skógar.”

Þegar Óli Sindri, höfundur Mengellu, kom fram undir nafni var skrifuð um það frétt í Fréttablaðinu. Þá skrifaði Egill:
“Fréttablaðið birtir mynd af Mengella. Þetta er eiginlega staðalímynd hins nafnlausa netverja. Maðurinn er svo fælinn að það er eins og hann sé að reyna að komast út úr ljósmyndinni, velur sér reyndar skrýtna leið, ekki til hliðanna, heldur leitar hann undankomu aftast í myndinni – líkt og að hann ætli að láta sig hverfa út um afturendann á myndinni.
En þegar hann skrifar á netið bresta allar hömlur.”

Þetta er nú dálítill tvískinnungur.

Vandlifað

2009-05-05T05:25:00.000-07:00

Af Vísi: "Birkir Jón Jónsson. varaformaður Framsóknarflokksins segir það ekki lofa góðu ef ríkisstjórnin geti ekki komið sér saman um Evrópumálin og ætli sér þess í stað að leggja spurninguna um hvort hefja eigi aðildarviðræður í dóm Alþingis..."

Hefði fréttin snúist um að Vg og Samfylking hefðu komið sér saman um að sækja um aðild að ESB, myndi Birkir Jón án efa væla yfir þeirri ósvinnu að þetta mikilvæga mál væri ekki lagt fyrir þingið áður en endanleg ákvörðun yrði tekin.

Hárþing

2009-04-29T07:18:00.000-07:00

Í Fréttablaðinu í dag segir að aldrei hafi fleiri sköllóttir verið á þingi, alls sjö. Að óathuguðu máli ætla ég ekki að fjölyrða um hvort um met sé að ræða. Hins vegar verður að teljast líklegt að sköllóttum þingmönnum eigi eftir að fjölga á kjörtímabilinu. Mér dettur að minnsta kosti þrír þingmenn í hug sem eru aðeins hársbreidd frá því að komast í hópinn.

Þór á þingi

2009-04-28T11:30:00.000-07:00

Mér skilst að Þór Saari, nýbakaður þingmaður Borgarahreyfingarinnar, sé af finnskum ættum. Ætli það sé þess vegna sem hann vill Lappa upp á Alþingi?

Uppruni orðanna

2009-04-27T15:54:00.000-07:00

Vísir upplýsir að konan sem gekk örna sinna í kjörklefanum um helgina sé hústökumaður. Það leiðir hugann að orðsifjafræðinni. Í ensk-íslenskri orðabók má meðal annars finna þessi tvö orð:

squat: sitja á hækjum sér.

squatter: e-r sem leggur undir sig landareign eða húsnæði.

Eru tengsl þarna á milli? Ætli hugtakið "squatter" sé dregið af því að þeir sem leggja sig undir hús séu iðulega fólk af því sauðahúsi sem sest á hækjur sér og gerir stykki sín á almannafæri?

Bekkjarpartí

2009-04-21T12:49:00.000-07:00

Gefum okkur að ég bjóði mig fram til formanns bekkjarfélags - segjum í 6E. Í kosningabaráttunni lofa ég því að á hverju föstudagskvöldi verði bekkjarpartí með pitsuveislu heima hjá Einari Snæ Bjarnasyni í 6J, sem eins og allir vita á vel stæða foreldra og býr í stóru húsi. Við Einar eigum sameiginlegan vin, Arnar Grétar Stefánsson í 6F, sem þykir ráðagóður og áhrifamikill og ég fullyrði við bekkjarsystkin mín að hann muni hafa milligöngu um þessi pitsupartí heima hjá Einari fyrir mína hönd. Þegar Einar í 6J fréttir af þessu verður hann fúll og skrifar á Facebook-vegginn minn að hann hafi ekki hugsað sér að halda pitsupartí heima hjá sér á hverju föstudagskvöldi og gildi þá einu sameiginlegur vinskapur okkar við Arnar í 6F. Ég geti bara haldið mín eigin bekkjarpartí.

Mín viðbrögð? Ég byrja vitaskuld á því saka Einar um dólgslega árás í minn garð áður en ég arka á fund hjá skólastjóranum og klaga hann fyrir óeðlilega íhlutun af kosningabaráttu minni.

Sköpunarkenningin

2009-04-21T06:33:00.000-07:00

Á framboðsfundi fyrir stuttu lagði Illugi Gunnarsson áherslu á að stjórnmálamenn sköpuðu ekki störf, þeir gætu eingöngu lagt grunninn að hagstæðu umhverfi þar sem störf verða til. Í gær sagði Ragnheiður Elín Árnadóttir um að það þyrfti að skapa störf í Suðurkjördæmi. Er Sjálfstæðisflokkurinn klofinn í afstöðu sinni til sköpun starfa?

Með læsileika að leiðarljósi

2009-04-21T03:50:00.001-07:00

Forlagið auglýsir: "Í dag kemur út bókin Sofandi að feigðarósi eftir Ólaf Arnarson. [...] Bókin er skrifuð með læsileika að leiðarljósi..."

Spámannlega vaxinn

2009-04-15T07:58:00.001-07:00

Völvan hvað?

Beðið eftir dylgjum

2009-04-15T05:06:00.000-07:00

Nú telur maður niður mínúturnar þangað til Egill Helgason ræðst á Brynjar Níelsson. Hann er sjálfsagt að gúggla hann núna og á líklega eftir að byrja færsluna á að rifja upp vafasama menn sem Brynjar hefur varið í gegnum tíðina. Lætur svo hýenunum í athugasemdakerfinu um eftirleikinn.

Allur munur á brú og borg

2009-04-14T12:42:00.001-07:00

Samfylkingin leggur fram aðra meitlaða aðgerðaáætlun með grípandi yfirskrift: Skal gert – leiðir jafnaðarmanna í efnahags-, atvinnu- og velferðarmálum.

Ánægjulegt er að ólíkt öðrum flokkum fellur Samfylkingin ekki í frasagrifjuna. Góðu heilli sé ég til dæmis ekki minnst orði á þá kunnu klisju að slá „skjaldborg um heimilin“. Aftur á móti hefur Samfylkingin hugsað sér að leggja „trausta velferðarbrú fyrir heimilin“. Sem er eitthvað allt annað og áhrifaríkara en þessi skjaldborg.

En sporin hræða. Það tók Samfylkinguna ekki langan tíma í að snúa Fagra Íslandi upp í að farga Íslandi. Ætli hún verði að sama skapi lengi að brenna velferðarbrúna að baki sér?

Alvarlegar ásakanir

2009-04-14T12:03:00.000-07:00

Í frétt á Mbl.is er Þorgerður Katrín Gunnarsdóttir spurð út í þau orð Svandísar Svavarsdóttur, að háir styrkir Landsbankans og FL Group til Sjálfstæðisflokksins vekji upp spurningar um mútur.

Þorgerður Katrín segir meðal annars:
„Mér finnst það mjög skringilegt að manneskja sem var meðal annars í samstarfi við Samfylkinguna, sem gerði ekkert annað heldur en að gera grín að Sjálfstæðismönnum í borgarstjórn, sexmenningunum í borgarstjórn ... Ég hef dregið það fram að það var heilt áramótaskaup sem fór í það að stríða sexmenningunum, valta yfir þá.“

Hér talar fyrrverandi menntamálaráðherra sjálfsagt ekki út í loftið. Getur verið að Svandís Svavarsdóttir hafi staðið á bakvið síðasta áramótaskaup?

"...þar sem illmælgi og gróusögur verða mikilvægari heldur en sannfæringarkraftur og góðar hugmyndir"

2009-04-07T18:19:00.000-07:00

Vefritið Deiglan skrifar frétt um að Jóhanna Sigurðardóttir hafi hætt við að fara á leiðtogafund NATO um síðustu helgi sökum lélegrar enskukunnáttu. Fyrir það hafi hún, sem og Ísland, beðið álitshnekki innan NATO.

Ef það er rétt er það sjálfsagt frétt og þótt Deiglan sé ekki eiginlegur fréttavefur sé ég fátt því til fyrirstöðu að þar séu slíkar fréttir birtar, að því gefnu að umsjónarmenn hennar telji sig hafa nægilega sterkar heimildir fyrir innihaldinu.

En hvað hefur Deiglan fyrir sér? Í greininni segir: "Fjarvera Jóhönnu á sér þó aðrar skýringar, að því er heimildir Deiglunnar herma. [...] Ekki þarf að fara mörgum orðum um hvað þessum mönnum finnst um þá ástæðu sem íslenski forsætisráðherrann gefur fyrir fjarveru sinni, að það sé svo mikið að gera heima fyrir að hún komist ekki á fundinn. [...] Samkvæmt áreiðanlegum heimildum Deiglunnar úr tveimur ráðuneytum hafði Jóhanna ráðgert að fara á leiðtogafundinn. [...] Málið þykir mikill álitshnekkir fyrir Íslendinga sem stofnþjóð í NATO. Viðmælendur Deiglunnar í utanríkisþjónustunni segja málið allt hið vandræðalegasta."

Heimildir Deiglunnar byggja semsagt á "áreiðanlegum heimildum úr tveimur ráðuneytum" og nafnlausum viðmælendum úr utanríkisþjónustunni. Þar sem enginn höfundur er skráður fyrir greininni bera ritstjórar vefritsins ábyrgð á henni, þær Sigríður Dögg Guðmundsdóttir og Soffía Kristín Þórðardóttir

Það er svo sem þekkt, nokkuð algengt meira að segja, að hefðbundnir fjölmiðlar birti fréttir sem þeir byggja á "áreiðanlegum" nafnlausum heimildum; heimildarmönnum sem blaðamenn treysta en geta af einhverjum ástæðum - til dæmis starfs síns vegna - ekki komið fram undir nafni. En á Deiglunni hefur hins vegar verið varið við slíkum efnistökum, til dæmis í ágætum og umhugsunarverðum greinarflokki Þórlindar Kjartanssonar, einum af stofnendum Deiglunnar ( titlaður "ritstjóri emerítus" á heimasíðunni), sem bar heitið Pappírstígrar og slúðurberar.

Í greininni Pappírstígrar og slúðurberar IV skrifar Þórlindur meðal annars:
"Enn ein birtingarmynd þeirrar nafnlausu hefðar sem virðist hafa skotið föstum rótum í pólitískri umræðu á Íslandi er tilhneiging fjölmiðla til að vísa blygðunarlaust til nafnlausra heimildarmanna. Þeir sem starfað hafa í fjölmiðlum hafa flestir lært að betra og ábyrgara sé að fá fólk til að tjá sig undir nafni, jafnvel þótt menn séu gjarnan til í að slúðra og taka stórt upp í sig ef því er lofað að ummæli séu "off record."

[...]

Þegar fréttir eru settar af stað - jafnvel búnar til - með nafnlausum skrifum á netinu og í dagblöðum - er ekki nema furða að vandaðri fjölmiðlum séu búnir nokkrir erfiðleikar. Það er ömurlegt að sitja eftir með sárt ennið á meðan aðrir skúbba stórfréttum. Freistingin er því nokkuð stór að taka þátt í þeim leik að hringja út rúnt á nokkra málglaða en feimna álitsgjafa - leyfa þeim að láta gamminn geysa gegn loforði um nafnleynd og trúnað og birta svo afraksturinn sem frétt. Svo virðist sem þetta sé orðin viðtekin venja meðal allra fjölmiðla á Íslandi.

[...]

Hættan við þetta er hins vegar mjög mikil. Nafnlausir heimildarmenn, sérstaklega í stjórnmálum, eru að jafnaði ekki hlutlausir áhorfendur. Þvert á móti ættu fjölmiðlamenn að tortryggja mjög tjáningarþörf þeirra í skjóli nafnleyndar. Stjórnmálamenn sem tjá sig nafnlaust við fjölmiðla hafa örugglega eitthvað markmið. Þegar fjölmiðlamenn leyfa þeim að koma skoðunum sínum á framfæri - og taka sjálfir ábyrgð á orðum þeirra - eru þeir að leika sér að eldi.

[...]

Blaðamenn hafa venjulega mjög mikinn vara á þegar vitnað er í nafnlausa heimildarmenn. Það er einungis gert ef talið er að það steðji raunveruleg hætta að heimildinni eða aðrir slíkir hagsmunir séu í húfi. Hugmyndin er ekki sú að spara fólki þau óþægindi að koma upp um afstöðu sem getur valdið öðrum sárindum.

Stjórnendur fjölmiðla á Íslandi hljóta að velta fyrir sér þessa dagana hvort ekki sé tilefni til að endurskoða reglur um nafnlausan fréttaflutning. Kjósendur eiga heimtingu á því frá kjörnum fulltrúum að þeir gefi upp afstöðu sína til þeirra mála sem upp koma. Fjölmiðlar eru mikilvægasti bandamaður kjósenda í að tryggja að stjórnmálamenn standi við þessar skyldur sínar og komist ekki upp með að breyta stjórnmálum í barnalegan sandkassaleik þar sem illmælgi og gróusögur verða mikilvægari heldur en sannfæringarkraftur og góðar hugmyndir."

Ég fæ ekki betur séð að "frétt" Deiglunnar um lélega enskukunnátta Jóhönnu sé einmitt af þeirri sort sem Deiglan varaði eindregið við fyrir ári síðan og hvatti fréttamiðla til að gjalda með varhug. Er nokkur ástæða til að verða ekki við því?

Ísbjörg

2009-03-25T05:44:00.000-07:00

Nú um mundir er sérstaklega vinsælt að markaðssetja hvers kyns menningarafurðir, ekki síst bækur, með skírskotun í atburði líðandi stundar og láta að því liggja að höfundurinn hafi séð óorðna atburði fyrir.

Í ljósi þess að ein helsta birtingarmynd efnahagshrunsins er auðvitað IceSave reikningarnir í Bretlandi - og eins og allir vita eru ljón áberandi í breska skjaldarmerkinu - kemur óneitanlega á óvart að ekki sé þegar búið að endurútgefa Ég heiti Ísbjörg - ég er ljón.

Á Bókmenntavefnum gerir Kristín Viðarsdóttir grein fyrir verkum Vigdísar Grímsdóttur. Hún skrifar meðal annars: "[Í] mörgum tilfellum eiga persónur afar erfitt með að takast á við þann veruleika sem blasir við þeim en leita þess í stað inn á við og loka sig af í skálduðum heimi sem þær telja sig hafa á valdi sínu." Þetta eigi til dæmis við um Ísbjörgu.

Hmm, hverjum fleiri en Ísbjörgu hefur fundist erfitt að takast á við þann veruleika sem blasir við þeim og lokað sig af í skálduðum heimi, til dæmis skálduðum heimi loftbóluhagkerfisins?

Fyrir vanan markaðsmann í bókabransanum væri vitaskuld leikur einn að smíða úr þessu gagnorða allegóríska túlkun, prenta afan á bókakápuna ásamt mátulega loðnu orðalagi um spádóma sem rættust og selja eins og fimm þúsund eintök, lágmark.

Langsótt? Ónei!

Hagfeldur

2009-03-23T12:49:00.000-07:00

Egill Helgason segir að höfundur Seðlabankaskýrslunnar sé ritfær maður. Það má til sanns vegar færa. Fyrir utan að skýrsluhöfundur kann ekki að stafa orðið "hagfelldur", heldur talar hann ítrekað um "hagfeld".

Nema hann eigi við einhvers konar pels?

Um sannleiksást Bjarna Harðarsonar

2009-03-19T04:12:00.000-07:00

Bjarni Harðarson, bóksali og fyrrverandi þingmaður, birtir færslu á vef sínum sem snertir þann sem hér skrifar. Ég setti inn athugasemd hjá honum. Birti hana að auki hér:

Sem umsjónarmanni aðsendra greina á Fréttablaðinu finnst mér ég knúinn til að gera athugasemdir við þennan óhróður.

Á undanförnu ári hafa eftirtaldar greinar eftir Bjarna birst í Fréttablaðinu:

Svissneski frankinn er möguleg leið

Tölfræði ESB sinna og landsbyggðarstyrkirnir

Talnaleikir ESB – sinna og draumaríkið

Evrópuglufa Guðna Ágústssonar!

Af öfugri þjóðrembu og steinsmugu í Danaveldi

Einangrunarsinnar og ESB aðild

Ómarktækir fjölmiðlar

Lýðræði og flokksræði
Síðasttalda greinin birtist 4. mars síðastliðinn.

Mín fyrstu kynni af Bjarna voru þegar ég tók viðtal við hann eftir alþingiskosningarnar 2007. Það fór iðulega vel á okkur eftir það; hann sendi mér oft greinar og notaði stundum tækifærið til að gauka að mér ábendingum sem gátu komið að gagni við fréttaskrif.

Eins og Bjarni nefnir sendi hann mér grein eftir félaga sinn, það var þó ekki síðastliðið haust eins og Bjarni heldur fram, nær er að það hafi verið haustið 2007. Ég skýrði það fyrir Bjarna að ég kæmi henni trauðla að, ég man málavexti ekki nákvæmlega en mig minnir að það hafi verið sökum plássleysis. Það hafði að minnsta kosti ekkert með þær skoðanir sem birtust í greininni að gera – við höfnum ekki greinum á grundvelli skoðana svo lengi sem framsetningin er innan velsæmismarka. Bjarni svaraði með glensi í þá átt að þetta væri tímamótagrein, þar sem í henni væri talað fallega um bæði Davíð Oddsson og Ólaf Ragnar, en tók þó skýringu mína gilda. Þetta hafði að minnsta kosti engin áhrif á samskipti okkar, sem voru eftir sem áður vinsamleg. Bjarni hélt áfram að skrifa greinar, sem birtust nær flestar, ef ekki allar.

Þetta breyttist hins vegar fyrir ekki svo löngu þegar ég skrifaði frétt um greinarsafn sem Bjarni gaf út, Farsældar frón. Þar vakti athygli ný grein þar sem Bjarni kvaðst einn bera ábyrgð á því að upp úr stjórnarsamstarfi Framsóknarflokksins og Sjálfstæðisflokksins slitnaði, hann hafi róið öllum árum gegn því og sagst mundu hætta á þingi ef af því yrði. (Það er kannski til marks um það hversu vel fór á með okkur Bjarna að hann sendi mér, auk Helga Seljans í Kastljósi, greinina á undan öðrum fjölmiðlum). Greinin var vissulega merkileg aflestrar. Ég minntist þess aftur á móti að hafa spurt hann um nákvæmlega þetta í viðtalinu eftir alþingiskosningar. Þá sagði Bjarni það af og frá að hann bæri ábyrgð á að upp úr slitnaði; hann hafi vissulega gert fólki grein fyrir að honum hugnaðist það ekki en ef áframhaldandi samstarf við Sjálfstæðisflokkinn yrði lendingin myndi hann styðja það. Mér fannst ástæða til að rifja þessi orð Bjarna upp og birti þau í fréttinni.

Skemmst er frá því að segja að Bjarni tók þetta afar óstinnt upp. Í símtali sem ég átti við hann daginn sem fréttin birtist var honum mjög heitt í hamsi, kallaði mig ýmsum ónöfnum, ómerkilegan lygara, leiguþý Baugs og þar fram eftir götunum. Daginn eftir birtist önnur frétt um málið, þar sem Bjarni svaraði því til að það væri ekkert ósamræmi á milli þess lýsa yfir ábyrgð á því að hafa klofið heila ríkisstjórn og að hafa áður sagst mundu styðja sömu ríkisstjórn ef hún starfaði áfram.

Eftir þetta hafa samskipti okkar Bjarna ekki verið upp á marga fiska. Bjarni heldur engu að síður áfram að senda inn greinar, sem er auðvitað sjálfsagt mál að taka við og birta. Síðasta greinin eftir hann birtist 4. mars, eins og áður kom fram, auk þess sem tvær greinar eftir hann bíða birtingar.
Bjarna finnst með öðrum orðum hið illa Baugsbákn, sem þaggar niður lýðræðislega umræðu, eftirsóknarverður vettvangur til að birta greinar sína.

Þá er rétt að halda því til haga greinar eftir aðra fulltrúa L-listans hafa birst nýlega í Fréttablaðinu; grein eftir Þórhall Heimisson birtist fyrir að verða hálfum mánuði og grein eftir Gunnar Kristinn Þórðarson birtist nú síðast á miðvikudag.

Af ofansögðu má ljóst vera að þessi færsla Bjarna Harðarsonar er ómerkilegur rógur frá upphafi til enda, að stóru leyti sprottinn af persónulegri óvild hans í minn garð. Bjarni sagði af sér þingmennsku á sínum tíma eftir að hafa gerst uppvís að bolabrögðum. Það þótti mörgum, þar á meðal mér, til marks um að hann kynni að skammast sín. Þessi færsla hans bendir til hins gagnstæða.

Bergsteinn Sigurðsson, blaðamaður á Fréttablaðinu.

Tvífarar dagsins

2009-03-18T07:43:00.000-07:00

Skúli Eggert Þórðarson og Napoleon Dynamite.

Ekki smart

2009-03-12T13:28:00.000-07:00

Auðvitað vona ég að lágvöruverslanir Jóns Gerald Sullenberger komi til með að efla samkeppni á matvörumarkaði og verði neytendum til hagsbóta. En mikið má verðið vera lágt ef ég ætla að leggja leið mína í búð með nafninu Smart Kaup. Þetta er eins plebbalegt nafn og hugsast getur; vekur hugrenningatengsl við feitar, amerískar kellingar í bleikum krumpugöllum með smáhunda í eftirdragi. Sá sem stakk upp á þessu nafni við Jón Gerald hlýtur að vera flugumaður Jóns Ásgeirs. Hér er verkefni fyrir vanan höfund grípandi slagorða og aðlaðandi auglýsingatexta- nú er lag Ágúst Borgþór! Sýndu manninum villur síns vegar.

15 mínútur

2009-03-05T06:25:00.000-08:00

Nú styttist í alþingiskosningar. Eins og búast mátti við er hvimleiða klisjan um "korterið fyrir kosningar" byrjuð að skjóta upp kollinum á bloggsíðum.

Ég ætla hins vegar að vera fyrstur til að nota frasann "stundarfjórðungi fyrir stjórnlagaþing".

Engar litmyndir

2009-03-04T04:31:00.000-08:00

DV greinir frá því að Sigmundur Ernir Rúnarsson, sem býður sig fram í 2. sæti á lista Samfylkingarinnar í Norðausturkjördæmi hafi verið tekinn á teppið fyrir að prenta kosningabæklinga í lit. Það mun fara á svig við reglur flokksins, sem kveða á um að frambjóðendur haldi kostnaði í lágmarki og prenti kynningarrit eingöngu í svarthvítu.

Ekki veit ég hvort sama tilhögun gildi hjá Samfylkingunni í öllum kjördæmum, en ef svo er gæti það haft tvöfaldan sparnað í för með sér fyrir suma frambjóðendur. Það gefur jú auga leið að ef kosningabæklingar eru svarthvítir er minni þörf fyrir frambjóðendur að fjárfesta í dýrum brúnkukremum til að líta hraustlega út á myndum.

Það er að segja ef einhver í Samfylkingunni brúkar svoleiðis.

Stefnan

2009-03-03T14:51:00.000-08:00

Guns don't kill people - people do.

Handaskol

2009-03-03T04:43:00.001-08:00

Í fréttum segir að frá 2005 til 2008 hafi Ólafur Ragnar Grímsson ferðast níu sinnum með einkaþotu. Andstæðingar Ólafs núa honum því um nasir að hann sagði í blaðaviðtali í fyrra að flugferðir hans með einkaþotum væri teljandi á fingrum annarrar handar. Ég vil láta forsetann njóta vafans. Hann var ábyggilega að hugsa til stökkbreyttrar handar.

Eiður gegn Nirði

2009-02-24T05:09:00.000-08:00

Eiður S. Guðnason, fyrrverandi sendiherra og áhugamaður um vandað mál, vekur athygli á þeim sóðaskap sem stafar af skítugum, tættum plastborðum á ljósastaurum milli Reykjavíkur og Hafnarfjarðar. Eiði skilst að samtökin Nýtt lýðveldi hafi komið borðunum fyrir. Hann skrifar: Sé það rétt að þessi samtök beri ábyrgð á þessum umhverfissóðaskap ættu þau að sjá sóma sinn í fjarlægja þessar plastslitrur sem nú flygsast í vindinum. Varla ætlast þau til að bæjarstarfsmenn hreinsi þetta á kostnað skattborgara, - eða hvað?

Svo skemmtilega vill til að forsprakki Nýs lýðveldis er annar áhugamaður um málvernd, sjálfur Njörður P. Njarðvík. Ólíklegt er að Njörður sitji þegjandi undir ákúrum Eiðs. Hér stefnir í ritdeilu - á gullaldarmáli.

Vafasamur heiður?

2009-02-24T01:43:00.000-08:00

Blaðamannaverðlaun Íslands voru afhent um síðustu helgi. Verðlaun voru veitt í þremur flokkum. Þóra Kristín Ásgeirsdóttir hlaut blaðamannaverðlaun ársins fyrir störf sín á mbl.is; umfjöllun Ragnars Axelssonar og Önundar Páls Ragnarssonar um virkjunarkosti á Íslandi var valin besta umfjöllun ársins; og verðlaun fyrir rannsóknarblaðamennsku ársins féllu Sigurjóni M. Egilssyni á Mannlífi í té.
Sigurvegurunum óska ég til hamingju, þeir eru án efa vel að heiðrinum komnir.

Eitt hnaut ég hins vegar um sem ég tel ástæðu til að gera athugasemd við, það er umsögn dómnefndar um rannsóknarblaðamennsku ársins. Hún er á þessa leið:

„Rannsóknarblaðamennska ársins 2008
Sigurjón M. Egilsson, Mannlífi og Bylgjunni, fyrir vandaðar og ítarlegar greinar um íslenskt efnahagsástand í Mannlífi, þar sem mál voru krufin með ítarlegri hætti en títt er í íslenskum fjölmiðlum. Samhliða stýrði Sigurjón útvarsþætti á Bylgjunni, þar sem íslensk þjóðmál voru í brennidepli.

Umfjöllun Sigurjóns M. Egilssonar í Mannlífi um íslensk efnahagsmál vakti talsverða athygli strax á fyrri hluta ársins 2008 fyrir þær grundvallarspurningar sem þar voru rannsakaðar og leitað svara við, m.a. varðandi bankakerfið og peningamálastefnu stjórnvalda. Umfjöllunin er þó ekki síður athyglisverð í ljósi þess sem síðar gerðist, enda var þar með ítarlegum og gagnrýnum hætti farið inn á fjölmarga þætti sem ótvírætt eru mikilvægir orsakavaldar [sic] í bankahruninu mikla. Í greinaflokkum sínum kafaði Sigurjón ofan í málin og dró fram sjónarmið fjölda fólks, stjórnmálamanna, sérfræðinga og hagsmunaaðila og greindi hver áhrifin voru af efnahags- og peningastefnunni og hverjar hættur voru yfirvofandi. Til viðbótar skrifum um þessi mál í Mannlífi tók Sigurjón ýmsa þætti þessarar umfjöllunar upp á vettvangi útvarpsþáttarins Sprengisands á Bylgjunni, sem hann hefur séð um.“

Takið eftir að í umsögninni er hamrað á því hveru ítarlegar greinar Sigurjóns voru, í þeim hafi verið leitast við að svara grundvallarspurningum, áhrif af efnahags- og peningastefnunni greind og þar fram eftir götunum. Aftur á móti er ekki einu orði vikið að því hvað þessar greinar leiddu í ljós. Fann dómnefndin virkilega ekki eitt einasta dæmi um fréttnæmar niðurstöður í „rannsóknarblaðamennsku ársins“? Getur það verið?

Rökstuðning dómnefndar, eins og hann er settur fram, má skilja sem svo að hún telji lítið púður hafa verið í rannsóknarblaðamennsku ársins; hún hafi verið umfangsmikil en litlu skilað. Ef einhver annar en Blaðamannafélag Íslands stæði að þessum verðlaunum mætti túlka umsögnina sem beinskeytta (réttmæta?) gagnrýni á íslenska fjölmiðla. Sú held ég að sé þó ekki raunin, heldur er þetta einfaldlega dæmi um hroðvirknisleg vinnubrögð.

Dómnefndin hefur kastað til höndunum annað hvort þegar hún valdi verðlaunahafann eða þegar hún rökstuddi álit sitt. Ég vil láta sme njóta vafans og gefa mér að það hafi verið hið síðarnefnda. Mér þykir Blaðamannafélag Íslands satt best að segja sýna Sigurjóni lítinn sóma með því að veita honum verðlaun á grundvelli þeirrar moðsuðu sem rökstuðningurinn er. Handarbaksvinnubrögð af þessum toga eru heldur ekki til þess fallin að auka tiltrú á Blaðamannaverðlaunum Blaðamannafélags Íslands.

Ef Idoldómarinn væri stjórnmálamaður....

2009-02-18T08:08:00.001-08:00

... væri hann búinn að senda frá sér yfirlýsingu þar sem hann harmaði að verið væri að gera eiturlyfjaviðskipti sín tortryggileg.

Ótrúleg endurkoma

2009-02-12T08:14:00.000-08:00

Í Fréttablaðinu í dag er sagt frá því að handboltamaðurinn Freyr Brynjarsson hafi verið valinn besti leikmaður N1 deildarinnar í umferðum 8-14. Þetta má teljast stóðrgóður árangur, því eins og kemur fram í greininni lagði Freyr skóna á hilluna á sínum tíma:

"Freyr er uppalinn Valsmaður en hætti að spila með þeim fyrir nokkrum árum. Hann hætti reyndar að spila handbolta í stuttan tíma í kjölfarið en var fljótur að snúa til baka.
"Þannig var mál með vexti að ég flutti til Grindavíkur þar sem mér bauðst vinna. Ég vildi þrátt fyrir það halda áfram að spila með Val en Valsmenn voru ekki tilbúnir að koma eins mikið til móts við mig og ég taldi vera eðlilegt. Úr varð að ég hætti að spila með Valsmönnum og hætti í handbolta í tvær vikur.""

Þetta er ótrúleg endurkoma hjá Frey og sýnir að allt er hægt ef viljinn er fyrir hendi.

Pólitískir hagsmunir að leggja niður Kompás?

2009-02-12T05:21:00.001-08:00

Í dálknum Af listum í Morgunblaðinu fjallar Jóhann Bjarni Kolbeinsson blaðamaður um þá ákvörðun Stöðvar tvö að leggja niður fréttaþáttinn Kompás. Jóhann Bjarni sér eftir þættinum, sem vonlegt er; umfjallanir Kompáss voru oft mjög áhugaverðar. Jóhanni Bjarna finnst undarlegt að Stöð tvö hafi lagt niður Kompás og segir: "Líklegt má þó telja að pólitík hafi eitthvað með þá ákvörðun að gera."

Hvað á Jóhann Kolbeinn við? Hvers vegna er líklegt að pólitík hafi haft eitthvað með það að gera? Hvaða pólitískum hagsmunum þjónar það að leggja Kompás niður?

Skólabræður = starfsbræður

2009-02-10T08:01:00.000-08:00

"Skólabróðir Geirs Haarde verður fulltrúi AGS hér á Íslandi," segir hér. Önnur gild fyrirsögn hefði verið: Skólabróðir Geirs Haarde fær gamla starfið hans á Íslandi.

Ólíkar áherslur

2009-02-10T04:46:00.000-08:00

Frétt á Vísi: Davíð forðaði sér á stökki.

Frétt á Mbl.is: Davíð skaut mótmælendum ref fyrir rass.

Sjálfstætt skítkast

2009-02-09T12:55:00.000-08:00

Landssamband lögreglumanna sendir frá sér ályktun um Búsáhaldabyltinguna. Þar segir meðal annars:
"Það ástand sem ríkti í Reykjavík þá daga sem svokölluð „Búsáhaldabylting” stóð yfir var grafalvarlegt. Í þeim mótmælum sem áttu sér stað utan við Alþingi Íslendinga þar sem réttkjörið Þjóðþing Íslendinga var að störfum, sem og við Stjórnarráðið, skrifstofur réttskipaðs forsætisráðherra landsins urðu lögreglumenn fyrir grjót-, eggja- saur- og þvagkasti, svo eitthvað sé nefnt, hluta þeirra Íslendinga sem þar mótmæltu. Sú framkoma, sem sá hluti mótmælenda sýndi af sér er stóð í slíku, er ekki einvörðungu vanvirða við það þjóðskipulag sem hér ríkir heldur að auki aðför að lýðræði og sjálfstæði þjóðarinnar."

Ekki dettur mér í hug að verja þá sem köstuðu grjóti, saur eða hlandi í lögregluna. En hvernig kemst Landssamband lögreglunnar að þeirri niðurstöðu að það hafi stofnað sjálfstæði þjóðarinnar í voða?

Hryðjuverka- og umsáturslögum beitt gegn mótmælendum

2009-02-08T03:34:00.000-08:00

Vefritið Nei birtir íslenska þýðingu á grein í Guardian um hvernig hryðjuverkalögum er beitt í sívaxandi mæli til að taka á mótmælendum. Hér er önnur grein af Guardian, eftir George Monbiot, um hvernig lög, sem sett voru til að vernda fórnarlömb umseta (e. "stalkers", skárri þýðingu hef ég ekki heyrt) eru nú notuð til að klekkja á mótmælendum.

Útrás undir nýjum formerkjum

2009-01-08T04:36:00.000-08:00

Eftir bankahrunið heimtuðu margir að auðmennirnir kæmu heim og stæðu fyrir máli sínu. Þeir sem orðið hafa við þeirri kröfu hafa allir uppskorið sömu viðbrögð: Hvað ert þú að vilja upp á dekk?

Síðastur til að láta sig falla á sverð almenningsálitsins í beinni útsendingu var Bjarni Ármannsson. Bjarni hafði greinilega stúderað frammistöðu kollega sinna og tekið eftir að það er ekki líklegt til vinsælda að bera sig borginmannlega, hafna ábyrgð og skella skuldinni á óráðsíðu stjórnvalda. Bjarni ákvað því berja sér á brjóst og þvert á móti játa sekt sína, og auk þess verða við kröfu um að auðmenn skili peningunum. Allt kom fyrir ekki, Bjarni uppsker sömu skammirnar og hinir og er sakaður um að reyna að kaupa sig undan ábyrgð ofan á allt annað.

Orrustan um lýðhylli er fyrirfram töpuð og þeim sem mæta er í sjálfvald sett hvort þeir vilja falla í valinn með sjálfbirgingslegt glott á vör eða iðrunarsvip, það kemur út á eitt. Enginn hefur nokkurn áhuga á uppgjöri við þessa menn. Sama hversu hreint þeir gera fyrir sínum dyrum, hversu marga asna nágranna sinna þeir játa að hafa ásælst, verða auðjöfrarnir ekki teknir í sátt í bráð. Skiljanlega. Sjónvarpsviðtölin eru ekki tilefni til sátta heldur nýtast okkur sem sitjum eftir í rústunum sem átylla til að setja ofan í við burgeisana í lesendabréfum eða uppnefna þá á bloggsíðum, gjarnan með hástöfum.

Það felst fróun í því að fá útrás fyrir reiði sína og sjálfsagt ekki nema viðeigandi að einmitt þeir sem stýrðu galeiðunni – undir dynjandi bumbuslætti og með okkur við árarnar – að hinum efnahagslega feigðarósi, taki að sér að veita reiði almennings í ákveðinn farveg; beini henni að sér um stundarsakir. Þetta er sú útrás sem ófáir Íslendingar þurfa á að halda núna. Útrásarvíkingarnir standa þannig kannski enn undir nafni eftir allt saman – á öðrum forsendum þó.

Birtist í Fréttablaðinu 7. janúar.

Bjarni og Yarisinn

2009-01-06T05:47:00.000-08:00

Páll Ásgeir Ásgeirsson er snjall í að setja hlutina í skiljanlegt samhengi, til dæmis dregur hann þá ályktun að þær 370 milljónir sem Bjarni Ármannsson endurgreiddi Glitni jafngildi því að ómenntaður skúringarmaður kaupi sér árs gamlan Yaris.

En ætti samlíkingin ekki frekar að vera á þá leið að ómenntaður skúringamaður ekur á gangandi vegfaranda, með þeim afleiðingum að hann bíður varanleg örkuml, og býður honum Yaris í miskabætur?

Þrælabúðir

2008-12-30T03:32:00.000-08:00

Mannlíf tilnefnir Guðmund Guðmundsson, landsliðsþjálfara í handbolta, sem mann ársins. Það er sjálfsagt verðskuldað. Ég set hins vegar spurningamerki við fyrirsögnina á viðtalinu sem fylgir við Guðmund í tilefni af vegtyllunni - "Þrælabúðir í Peking".

Guðmundur segir: "Ég hef verið spurður hvort ekki hafi verið gaman á Ólympíuleikunum. Í raun voru þetta þrælabúðir. Ég sá ekkert og gerði ekkert annað en að vinna. Fór aldrei út úr þorpinu. Var inni í íbúðinni, á æfingum eða leikjum. Ég gerði ekkert annað þessar fjórar vikur."

Nú efast ég ekki um að Guðmundur hafi verið undir miklu álagi á þessum tíma og það hafi komið í veg fyrir að hann hafi getað notið þeirra lystisemda sem Peking upp á að bjóða. En menn ættu kannski að fara varlega í að lýsa því sem þrælabúðum að reka á eftir strákum í handbolta á ágætum launum, svona í ljósi þess að steinsnar frá Ólympíuþorpinu voru kannski börn látin hræra blýi og melamíni út í málningu og hundamat.

Kjánahrollur ársins

2008-12-29T09:25:00.000-08:00

Morgunblaðið birtir í dag lista í tíu liðum yfir kjánahroll ársins. Í níunda sæti er þátturinn Singing Bee. Það má til sanns vegar færa. Líklega var þó kjánahrollurinn yfir þeim þætti aldrei meiri en kvöldið sem Morgunblaðið atti kappi við 24 stundir, nokkrum klukkustundum eftir að síðarnefnda dagblaðið var lagt niður.

Pinter allur

2008-12-25T08:08:00.000-08:00

Harold Pinter er allur, 78 ára gamall. Hann greindist með krabbamein árið 2002. Í mars það ár birtist eftirfarandi ljóð eftir hann í Guardian:

Cancer Cells

"Cancer cells are those wich have forgotten to die."
(Nurse, Royal Marsden hospital)

They have forgotten how to die
And so extend their killing life.

I and my tumour dearly fight.
Let's hope a double death is out.

I need to see my tumour dead
A tumour which forgets to die
But plans to murder me instead.

But I remember how to die
Though all my witnesses are dead.
But I remember what they said
Of tumours which would render them
As blind and dumb as they had been
Before the birth of that disease
Which brought the tumour into play.

The black cells will dry up and die
Or sing with joy and have their way.
They breed so quietly night and day,
You never know, they never say.

Konur

2008-12-18T11:46:00.000-08:00

Lauk við Konur Steinars Braga klukkan hálf þrjú í nótt. Svaf lítið eftir það. Er enn með ónotakennd, þetta er ekki bók sem sleppir.

Yfirbót Símonar

2008-12-17T14:22:00.000-08:00

Símon Birgisson, fyrrverandi blaðamaður og listnemi, gengur fram fyrir skjöldu og segist geta borið vitni um ritskoðun. Þetta atvikast reyndar með dálítið sérstökum hætti; hefst með því að Snorri Ásmundsson segir í viðtali við Dagblaðið Nei að Björgólfur Guðmundsson hafi látið kæfa frétt sem Símon hafi verið að vinna fyrir DV, um að Björgólfur hafi komið í veg fyrir gjörning við opnun Klink og Bank. Símon rekur hins vegar ekki minni til þess.

Símon man hins vegar eftir einu dæmi ritskoðun: frétt sem hann skrifaði árið 2005 um að Fréttablaðið ætti í fórum sínum óbirtar upplýsingar um ákærur á hendur Baugsmanna. Fréttin var ekki birt. Símon segir að ritstjórar sínir hafi meðal annars gefið sér þá skýringu að þeir vildu ekki fara í stríð við nágrannana, en á þessum tíma voru Fréttablaðið og DV til húsa á sömu hæð í Skaftahlíðinni. Það var óskrifuð regla að blaðamenn beggja blaða sýndu þann drengskap að “stela” ekki fréttum frá hinum; það er að segja nýttu ekki upplýsingar sem þeim áskotnaðist "óvart" vegna nálægðarinnar við hinn miðilinn.

Ef ég man rétt þá snerist málið einmitt um það. Sigurjón M. Egilsson, sem þá var fréttaritstjóri á Fbl., kvartaði við Jónas Kristjánsson, ritstjóra DV, yfir því að Símon hefði ekki aflað sér þessara upplýsinga heiðarlega. Jónas hafi fallist á það og því ekki birt fréttina. Símon kveðst síðar hafa skrifað aðra frétt um málið en hún ekki heldur verið birt. Gáfu ritstjórar þá sömu ástæður og fyrr, þeir vildu ekki nágrannaerjur auk þess sem þeir hafi útskýrt að þeim þætti þetta ekki það merkilegt mál.

Engu að síður kveðst Símon hafa túlkað þetta sem ritskoðun og gerir því skóna að það hafi ráðið úrslitum um að hann hafi sagt upp á DV. Hann nefnir reyndar að hann hætti ekki alveg strax og fleira hafi líka spilað inn í, kjaramál og annað. Þá má nefna þetta mál kom ekki í veg fyrir að Símon sæktist áfram eftir vinnu hjá 365 miðlum – hann átti eftir að vinna fyrir bæði NFS og Vísi.

Símon bætti fljótlega við annarri færslu í dag þar sem hann dró í land – segir þetta líklega ekki hafa verið hreinræktuð, svæsin ritskoðun sem hann varð fyrir á DV, heldur einhvers konar sambland af ritskoðun, ritstjórn, heilbrigðri skynsemi og eigendavaldi. Sem er auðvitað miklu betri en þessi hefðbundna, svæsna ritskoðun en allt um það.

Símon segir að með þessu sé hann ekki að reyna að slá sig til riddara; hann sé bara að greina frá því sem gerðist. Það sé mikilvægt að allt komi á yfirborðið á Nýja Íslandi. Þetta er hans framlag í því uppgjöri. Það er auðvitað gott og blessað. En vilji Símon ráðast í upggjör eða gera yfirbót, er hann að byrja á röngum enda. Símon Birgisson var skrifaður fyrir mörgum af líklega meinfýsnustu fréttum sem skrifaðar hafa verið í íslenskt dagblað fyrr og síðar. Mögulegur skaði af meintri þjónkun yfirmanna hans við ríka kaupsýslumenn er enginn, samanborið við þau sárindi sem Símon olli fólki sem gat ekki hönd fyrir sig borið.

Háttsemi Símonar á DV á sínum tíma eru um margt merk heimild um eitrið sem tók sér bólfestu í íslensku samfélagi á síðustu árum. Hann sveifst einskis, lét sér í léttu rúmi liggja þótt um væri að ræða geðfatlað fólk eða þótt fólk hefði ekki unnið sér neitt til sakar; það voru dæmi þess það þess að hann hringdi í foreldra einhvers sem hafði komist í kast í lögin. Skipti engu máli þótt foreldrar neituðu að tjá sig, Símon notaði það sem átyllu til að birta af þeim mynd. Símoni svíður að vera kallaður svín í athugasemdakerfinu hjá sér. Það er skiljanlegt en þangað til það birtist mynd af honum á forsíðu dagblaðs þar sem hann er kallaður hestariðill getur hann ekki kvartað.

Þetta átti sér sjálfsagt ekki stað í neinu tómarúmi, maður hefur svo sem heyrt sögurnar af því hvernig reyndari menn öttu Símoni á foraðið, að ógleymdri ábyrgð þeirra sem sáu sér hag í að reka dagblað sem beitti slíkum vinnubrögðum sem DV gerði. Það breytir því hins vegar ekki að Símon er sjálfur ábyrgur fyrir því að hafa tortímt eigin mannorði. Honum virðist nú umhugað að endurreisa það, bendir á að tímanir breytist og mennirnir vel. Hann virðist hins vegar ætla að stytta sér leið, hoppa á ritskoðunarvagninn (með fátæklegum rökstuðningi) og vona að það nægi til að menn slái striki yfir fortíðina. Það sorglega er að sumir virðast reiðubúnir til þess.

Þeir sem þekkja Símon segja að hann sé ljóngáfaður. Það efast ég ekki um. Það er að minnsta kosti vitni um nokkur klókindi að ætla að hagnýta sér efnahagshrun og reiði almennings út auðmenn til að fá fólk að fyrirgefa sér að hafa verið vondur við fólk. Hans vegna vona ég að eitthvað meira og dýpra búi að baki.

Es tud mir leid...

2008-12-17T08:14:00.001-08:00

"Es tud mir leid aber Ihrer Mann ist tod." Þetta eru fleyg orð. Þessar þungu fréttir færði Stephan Derrick nefnilega ófáum konum í gegnum tíðina.

Ætli læknirinn, sem úrskurðaði Horst Tappert látinn hafi, staðist freistinguna þegar hann flutti ekkjunni tíðindin?

Landsbankinn, Klink og Bank og Nýhil

2008-12-16T04:05:00.000-08:00

Hið spriklandi fína dagblað Nei birtir frétt um að Landsbankinn hafi komið í veg fyrir gjörning Snorra Ásmundssonar í tilefni af opnun Klink og Bank árið 2004. Haft er eftir Snorra að Nína Magnúsdóttir, stjórnarmaður í Kling og Bang, hafi flutt honum þau skilaboð frá Ásgeir Friðgeirssyni, hægri hönd Björgólfs Guðmundssonar, að ef af gjörningum yrði myndi Landsbankinn bakka út úr dæminum. Starfsaðstaða 160 listamanna hafi verið í húfi. Í frétt Nei kemur enn fremur fram að frétt um málið í DV hafi verið kæfð.

Um eftirmálin segir Snorri meðal annars: "Svo hefur Björgólfur verið hálfheilagur maður og þegar ég hef rætt þetta mál hefur fólki þótt þetta mjög óþægilegar upplýsingar. Ég hef rætt þetta við listamannakollega mína en það þorði enginn að fást við það. Ekki þannig. Björgólfur hefur haft ógnarafl sem enginn vildi taka afstöðu á móti. Og ég þagði með þessu."

Ekki veit ég hvort Snorri Ásmundsson ræddi þetta við nokkurn í Nýhil, eða hvort þessi frásögn hafi borist þeim til eyrna. Nýhil sóttist alltént eftir samstarfi við Landsbankann árið 2005. Því lyktaði með því að Landsbankinn keypti 1.200 eintök af ljóðbókum frá Nýhil og dreifði í bókasöfn á landsbyggðinni. Í tilefni af þessu tók ég stutt viðtal við Viðar Þorsteinsson, sem birtist í Fréttablaðinu 8. nóvember 2005. Þar stendur meðal annars:

"Viðar viðurkennir að það sé fólgin viss mótsögn í því að grasrótarhreyfing reiði sig á fjármálafyrirtæki til að halda sér við.
"Það er að vissu leyti einkenni á okkar samtíma. Íslensk grasrótarlist verður sífellt háðari stórfyrirtækjum, Klink og Bank er besta dæmið um það. Á meðan ríkið sinnir þessum geira ekki hafa fjármálafyrirtæki áttað sig á að það er heilmikið vit í því að styrkja grasrótarlist. Þótt við deilum ekki endilega markmiðum og hugmyndum þessara stofnana getum við nýtt okkur þá hagsmuni sem fara saman," segir Viðar.
"Það getur vissulega verið áhættusamt og hvort þetta dragi úr okkur tennurnar eða ekki verður tíminn að leiða í ljós.""

Síðan eru liðin þrjú ár. Og í ljósi þess sem Dagblaðið Nei upplýsir í dag er ekki úr vegi að spyrja: Dró samstarfið við Landsbankann á einhvern hátt tennurnar úr Nýhil?

Framhald af útúrdúr um RÚV

2008-12-15T15:46:00.000-08:00

Á heimasíðu RÚV má finna reglur um fréttir og dagskrárefni tengt þeim í Ríkisútvarpinu. Í níunda lið segir: "Óheimilt er að útvarpa án leyfis ummælum manns ef hann vissi ekki að þau voru hljóð- eða myndrituð, nema ummælin hafi verið viðhöfð á opnum vettvangi."

Þarna er í engu kveðið á um undanþágur ef upptakan á brýnt erindi til almennings. Kastljós þverbraut því reglur Ríkisútvarpsins. Það breytir þó engu um alvarleika þess að ritstjórinn með hattinn er tvísaga.

Hinn fastmótaða hreinskiptni RÚV -útúrdúr

2008-12-15T12:44:00.000-08:00

Reynir Traustason er í klandri, á þvi leikur enginn vafi. Ég velti hins vegar fyrir mér einu í sambandi við ákvörðun Kastljóssins að spila upptökuna af samtali Jóns Bjarka og Reynis. Hún virðist nefnilega ganga þvert á yfirlýsta stefnu RÚV, stefnu sem Páll Magnússon útvarpsstjóri áréttaði fyrir skömmu síðan.

Reynir kveðst vera að "kanna réttarstöðu sína" og undrast að RÚV hafi spilað upptökuna; hún hafi ekki gerð með vitund Reynis og hann talið sig vera að ræða við Jón Bjarka í trúnaði. Þórhallur Gunnarsson (sem gerði heimildarmyndina Skuggabörn ásamt Reyni) segir að samtalið hafi átt brýnt erindi til almennings og því hafi verið ákveðið að spila hana.

Það er síður en svo óþekkt að fjölmiðlar spili upptökur sem hafa náðst án vitundar þess sem er á henni og gegn vilja viðkomandi; Kompás grípur til dæmis oft til þess. Þetta er hins vegar umdeild aðferð og ég man hins vegar ekki í fljótu bragði eftir að hafa séð slík vinnubrögð ástunduð á RÚV, enda stutt síðan útvarpsstjóri hélt því fram að það myndi stefna trúverðugleika stofnunarinnar í voða.

Ekki er langt síðan G. Pétur Matthíasson birti á bloggsíðu sinni upptökur af Geir H. Haarde í ólundarkasti. Þar kom greinilega fram að Geir taldi sig ekki vera í viðtali og virtist telja að slökkt hefði verið á myndavélum. G. Pétur ákvað þó að birta myndskeiðið að ígrunduðu máli, þar sem hann taldi að það ætti það brýnt erindi til almennings. Viðbrögð Páls Magnússonar voru á þá leið að skipa Pétri að biðjast afsökunar og skila spólunum með upptökunum, ellegar myndu lögfræðingar RÚV blanda sér í málið. Páll sagði að Pétri væri óheimilt að nota efni frá RÚV með þessum hætti og var ekki síður ósáttur við að fyrrverandi fréttamaður RÚV hefði notað upptökur sem ekki var ætlað að kæmu fyrir augu almennings; hann sagði að þetta væri álitshnekkir fyrir stofnunina og hefði “með að gera þau heilindi og hreinskiptni sem Ríkisútvarpið þarf að sýna í samskiptum við fólk og getur stefnt í voða því trausti og trúverðugleika sem frétta – og dagskrárgerðarmenn RÚV þurfa að njóta í samfélaginu, - og þannig torveldað okkar fólki að rækja skyldustörf sín.”

Orð útvarpsstjóra verða ekki skilin öðruvisi en að það sé opinber stefna RÚV að fréttamenn færi sér ekki í nyt upplýsingar og/eða upptökur sem hefur verið aflað án vitundar eða gegn vilja þess sem lét þær af hendi. Slíkt stefni í voða því trausti og trúverðugleika sem fréttamenn RÚV verði að njóta. Kastljós virðist vera á öðru máli en Páll. Nema RÚV hafi enga fastmótaða stefnu í þessum efnum, en útvarpsstjóri þykist bara hafa það þegar það hentar.

Þetta er vissulega útúrdúr frá aðaltriði málsins og bera að ræða sem slíkan - en engu að síður álitamál sem vert er að velta fyrir sér.

Að níða skóinn...

2008-12-15T06:22:00.000-08:00

Bush má þakka fyrir að hafa verið í Írak en ekki Hollandi. Miklu verra að verða fyrir tréklossum en sandala.

Hryggleysingjar

2008-11-24T14:12:00.000-08:00

Settist niður fyrir framan sjónvarpið í og ætlaði að horfa á Líf með köldu blóði. Þátturinn í kvöld bar nafn með rentu; óvenju ófrýnileg skriðdýr sem þeir grófu upp í þetta sinn og sátu fyrir svörum.

Örstutt

2008-11-24T12:17:00.001-08:00

Borgarafundurinn var að byrja. Gunnar Sigurðsson fundarstjóri tók sér korter í að brýna fyrir fólki að vera gagnort og tala ekki of lengi.

Laglegar konur

2008-11-19T03:04:00.000-08:00

Vefari Framsóknarflokksins er augljóslega snar í snúningum, strax búinn að uppfæra listann yfir nýja þingmenn Suðurkjördæmis. Laglegar konur þarna á Suðurlandi, en óneitanlega dálítið stórgerðar...

Spjöld sögunnar

2008-11-14T14:35:00.000-08:00

Á mánudag kom sonur minn átta ára heim með hrúgu af myndaspjöldum með andlitum sem ég kannaðist við úr sjónvarpinu. „Hvað er þetta?" spurði ég. „Hagfræðingaspjöld," svaraði hann. Við skiptumst á þeim í skólanum." „Svona eins og körfuboltaspjöldum?" „Það var í gamla daga. Nú eru hagfræðingar málið. Sjáðu, ég á einn Vilhjálm Bjarnason, Lilju Mósesdóttur og Ágúst Valfells. Ef ég eignast Ólaf Ísleifsson eða Yngva Örn Kristinsson get ég skipt þeim öllum fyrir Gylfa Magnússon eða Jón Daníelsson."

„Jahá. Og hver er vinsælastur?" spurði ég. „Ja, ég held eiginlega mest upp á Jón Daníels." „Af hverju?" „Mér bara finnst það sannfærandi röksemdarfærsla að ef Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn neyðir Ísland til samninga um IceSave-reikningana á forsendum Breta og Hollendinga, sé það í raun ávísun á þjóðargjaldþrot Íslendinga." Hann hafði nokkuð til síns máls. „Og halda flestir upp á Jón Daníelsson eins og þú?," hélt ég áfram. „Nei, flestir í mínum bekk halda upp á annaðhvort Þorvald Gylfason eða Gylfa Zoëga en margir í 3M halda með Lilju Mósesdóttur. Og ég veit um einn strák í 3E sem er að safna hári eins og Þórólfur Matthíasson."

„Edda Rós Karlsdóttir, færðu mikið fyrir hana?" „Nei, þú færð voða lítið fyrir hagfræðinga í greiningardeild. Ef þú ætlar að fá eitthvað fyrir Eddu Rós verðurðu líka að eiga Ingólf Bender eða Ásgeir Jónsson, því fyrir þrjá greiningardeildarhagfræðinga fær maður einn háskólahagfræðing." „En ég hefði haldið að hagfræðingar sem hafa tekið þátt í atvinnurekstri væru verðmætari en hinir," sagði ég. „Ekki eftir hrunið," svaraði sá litli. „Sjáðu bara Tryggva Þór Herbertsson."

Strákurinn hélt áfram að fræða mig um skiptimarkaðinn: „Sko, fyrir tvo prófessora við íslenskan háskóla - eða fjóra lektora - er hægt að fá einn íslenskan hagfræðing við útlenskan háskóla. Ég á til dæmis einn Jón Steinsson og í gær fékk vinur minn Gauta B. Eggertsson." „Og eru bara hagfræðingar í spilinu?" spurði ég. „Nja, Guðmundur Jónsson, prófessor í hagsögu, er gjaldgengur í flestum hópum og sumir fást til að taka við Hannesi Hólmsteini og Stefáni Ólafssyni, þótt þeir tilheyri faktískt félagsvísindadeild." Hann skellti bara upp úr þegar ég spurði út í Eirík Bergmann.

„En hvað um þennan," spurði ég og tók upp eitt spjaldið. „Hann hlýtur að vera dálítið dýrmætur, hann er jú bæði hagfræðingur og forsætisráðherra. „Nei," svaraði sá stutti íbygginn. „Geir er verðlaus."

Skynsamir menn

2008-11-11T04:46:00.000-08:00

Sérfræðingar segja aðeins tvö dæmi um að þingmenn hafi sagt af sér vegna "mistaka". Það er ekki úr vegi að rifja upp þessa grein, sem birtist í Fréttablaðinu 25. apríl 2007.

Eftir atvikum

2008-11-02T12:22:00.000-08:00

Sem betur fer þurfum við ekki að halda sönsum til að líkaminn sinni grunnskyldum sínum; hjartað heldur áfram að slá og lungun að draga andann jafnvel þótt við missum meðvitund. Þá ríður hins vegar á að skrúfa ekki fyrir súrefnið.

Jú, ástandið er slæmt - en ekki endilega jafn slæmt og það sýnist. Sjúklingurinn hefur vissulega orðið fyrir nokkuð svæsinni eitrun, sem helgast aðallega af óreglusömu líferni undanfarin ár. Hann er ungur og hvatvís. Af stráksskap gelgjuáranna innbyrti hann talsvert magn af bragðgóðri ólyfjan, sem í stað þess að brotna niður í líkamanum og hverfa í gegnum svitaholur, safnaðist upp í innvortis kaunum.

Utanaðkomandi þrýstingur virðist hafa orðið til þess að graftarkýlið sprakk. Eitrið vellur nú úr því og líkaminn keppist við að hreinsa það úr kerfinu. Því fylgja jafnan einkenni á borð við ákafan sviða, niðurgang og sótthita, sem þegar verst lætur getur valdið tímabundnu óráði. Við slíkar aðstæður er brýnt að koma í veg fyrir að sjúklingurinn rasi um ráð fram og kasti allri fyrirhyggju fyrir róða; það myndi bæta gráu ofan á svart.

Sóttin getur vissulega enn unnið talsvert tjón áður en hún gengur niður. Því er fyrir mestu að grípa til ráðstafana til að lágmarka skaðann og koma í veg fyrir að sjúklingurinn bíði varanleg örkuml. Mikilvægt er að hinn kranki liggi fyrir meðan hann er hvað veikastur og safni kröftum. Hann verður að öllum líkindum nokkuð rýrari þegar hann kemst aftur á lappir og talsvert máttfarinn til að byrja með. Það vinnur hins vegar með honum að hann er ungur að árum, var hraustur fyrir og vel á sig kominn. Með viðeigandi endurhæfingu og réttu hugarfari hefur hann því alla burði til að endurheimta fyrri styrk að fullu og verður jafnvel heilbrigðari en áður.

Gerum þó ekkki lítið úr alvöru málsins. Þótt ágætar líkur séu á að sjúklingnum batni steðjar að honum ein alvarleg hætta sem gæti riðið honum að fullu: Kreddufast sjúkralið af gamla skólanum, sem tók hvorki mark á sjúkdómseinkennunum né brást við þegar ljóst var hvert stefndi, og heldur fast í þá bábilju að blóðtaka sé líklegust til árangurs.

Spaklegast væri að skipta út gamla sjúkraliðinu sem fyrst. Áður en það teygir sig í arsenikið.

Birtist í Fréttablaðinu 31. október.

Fyrir útlendinga

2008-10-29T07:42:00.001-07:00

Mér skilst að Háskólinn í Reykjavík kenni námskeið á ensku. Eftir áramót verður kannski boðið upp á: "The Icelandic Economy - Crash Course."

Gleymum IMF

2008-10-27T12:33:00.000-07:00

Ætli enginn innan ríkisstjórnarinnar hafi viðrað þá hugmynd að sækja um lán hjá ELO?

Auðmagnið og krúttin

2008-10-23T07:30:00.000-07:00

Í mars 2005 var ég staddur á Ísafirði, á blaðamannafundi fyrir rokkhátíðina Aldrei fór ég suður, sem þá var haldin í annað sinn. Eftir fundinn rakst ég Mugison og Ragnar Kjartansson á Langa Manga og úr því varð helgarviðtal sem birtist í Fréttablaðinu 19. mars. Það er ástæða að rifja upp seinni hluta viðtalsins:

Að hafa efni á prinsippum
"Það kemur óneitanlega spánskt fyrir sjónir að sjá Örn [Elías - Mugison] og Ragnar spila lagið um gúanóstelpuna umkringda lógóum frá Símanum, Flugfélagi Íslands og Íslandsbanka, styrktaraðilum hátíðarinnar.
"Jú, það er kannski rétt," kinkar Örn kolli, "en þetta gerir okkur kleift að gera svo mikið fyrir svo marga, sem er auðvitað bara flott." Ragnar segir að það sé til marks um tíðarandann að fyrirtæki séu orðin miklu opnari fyrir því að setja peninga í listir, þar á meðal tónlist sem hvarvetna annars staðar þætti vera á jaðrinum. "Það eru risin upp ofurveldi sem eiga drungalega mikið af peningum og komnir til sögunnar svona velunnarar listanna í anda Medici-ættarinnar í Flórens. Þetta er auðvitað gott að mörgu leyti, en verður kannski til þess að maður er feimnari við að vera með stæla. Ég sem síður reiðilegt baráttulag ef það er hætta á að það komi illa við fyrirtækið sem styrkir mig."
Örn segir að staðan sé einfaldlega sú að maður verði að hafa efni á að hafa prinsipp. "Ég seldi lag í auglýsingu og var virkilega komplexaður yfir því. Ég hitti mann sem sagði mér að það hefði eyðilagt lagið fyrir sér að heyra það í jólaauglýsingu frá einhverjum banka. Þetta hafi verið uppáhalds ríðulagið sitt en nú gat hann ekki riðið við það án þess að hugsa um yfirdráttinn," segir Örn og hlær. "En án gríns, þá eyðileggur maður vissulega ákveðinn anda í laginu með þessu, en á móti kemur að ég átti fyrir salti í grautinn í tvo mánuði og notaði þann tíma til að taka upp tónlistina fyrir Næsland. Það er búið að innræta manni að það sé ekki flott að selja tónlistina sína í auglýsingar, en þetta er líka spurning um hvort maður þurfi að hækka yfirdráttinn eða ekki. Maður þarf að hafa efni á að hafa svona prinsipp."
Ragnar bendir á muninn á myndlist og tónlist í þessum efnum. "Þegar maður selur myndlistarverk stendur það enn sem sjálfstætt verk, en í músík er verið að kaupa lag inn í eitthvað annað sem getur auðvitað gjörbreytt því."

Klíkuskapurinn hættur að vera vandræðalegur
Erni finnst að feitir ríkisstyrkir til einstakra tónlistarmanna eigi ekki að þó vera valkostur fyrir tónlistarmenn. "Hverjir eru það sem myndu útdeila slíkum styrkjum? Það er alltaf eitthvað klíkumynstur í gangi á Íslandi og það er fyrir löngu hætt að vera vandræðalegt. Ég held að enginn geti sagst aldrei hafa fengið neitt út á það að þekkja einhvern. Þetta er orðið partur af þjóðarvitundinni og einu skiptin sem maður kippir sér upp við þetta er þegar maður sér stjórnmálamenn redda einhverjum úr klíkunni sinni vinnu. Hættan er hins vegar sú að þetta taki allt pönkið úr tónlistinni."
Ragnar tekur undir þetta og segir að ef til vill megi rekja það til klíkumeðvirkni hins fámenna Íslands að það eru fá pólitísk bönd starfandi. "Mér finnst ótrúlega virðingarvert að gera pólitíska tónlist en ég skil að menn séu hræddir við að vera með stæla ef þeir ætla að sækja um styrk í tónlistarsjóð menntamálaráðuneytisins. Mér fannst rappið lofa miklu sem vettvangur fyrir pólitíska tónlist en það hefur snúist upp í það að menn gera ekkert nema að kalla hver annan hálfvita." "Mér finnst að yrkisefnin mættu vera pólitískari," samsinnir Örn. "Nóg geta tónlistarmenn baktalað hvorn annan."
Ragnari finnst að ríkið eigi hins vegar að styrkja tónlistargeirann. "Það er enginn skortur á íþróttamannvirkjum, en ef þú ert í tónlist er það stöðugt basl að finna æfingahúsnæði." Örn bætir því við að forgangsröð stjórnvalda í þessum efnum sé fáránleg. "Ég tók þátt í þessu Parísarrugli á vegum menntamálaráðuneytisins. Þar voru peningarnir ekki sparaðir, en þetta reyndist vera allsherjar brandari. Tónlistarmenn mættu á eigin forsendum til að spila fyrir embættismenn sem var boðið en ekki fólk sem kom gagngert til að hlusta á tónlistina. Tónlistin var algjört aukaatriði."
Ragnar segir það oft hjákátlegt að fylgjast með stjórnmálamönnum, sem hafa lítið vit á hvað er að gerast í íslensku tónlistarlífi, hampa tónlistarmönnum á tyllidögum. "Einn ráðherra sem lætur þessi mál sig varða hélt þar til fyrir skömmu að Smekkleysa væri hljómsveit!"

Tommy Lee í fósturstellingu
Ragnar og Örn hafa báðir verið kenndir við "krúttkynslóðina" svokölluðu. Þeir segja að þetta helgist af ákveðinni þörf hjá fólki til að stimpla allt. "Öddi er orðinn ofurmannlegi og vinalegi gaurinn og við í Trabant erum flippuðu týpurnar sem spiluðu á Bessastöðum og erum geðveikt klikkaðir. En þetta er auðvitað rulla sem við höfum leikið okkur með; Trabant eru óttalegir sirkusapar, en hafa fulla innistæðu fyrir tónlistinni sinni."
Örn viðurkennir að hann sé jafnvel farinn að gangast upp í hlutverki einlæga rokkarans. "Ég stóð í röð fyrir utan Kaffibarinn um daginn og dyravörðurinn spurði hvort ég vildi ekki koma fram fyrir. Mér leist ekkert illa á það en fór fljótlega að hugsa að ég ætti bara að standa í röðinni eins og annað fólk. Ég held að það hafi verið ofurmeðvitund og hræsni sem réð þessu frekar en viljinn til að vera alþýðuhetja og maður fólksins."
"Ég held að þetta með krúttkynslóðina sé tilraun til að svipta mann kúlinu," segir Ragnar. "Það er verið að reyna að draga úr okkur tennurnar og gera okkur meinlaus. Ég skil þetta samt ekki alveg, það var einhver grein í DV um daginn þar sem furðulegasta fólk var kallað krútt, til dæmis Urður í Gusgus, einhver mesti sóðakjaftur sem ég þekki. Þetta er ágætur brandari og hvað getur maður svo sem gert. Ég man reyndar eftir viðtali við Tommy Lee, úr Mötley Crüe, þar sem hann sagðist alltaf leggjast í fósturstellinguna þegar hann hlustaði á Sigur Rós. Ef það er eitthvað sem má kalla sigur krúttkynslóðarinnar þá er það Tommy Lee í fósturstellingunni."

Sýsifos á Bessastöðum

2008-10-18T07:56:00.000-07:00

Áhugamenn um goðafræði eru sjálfsagt í essinu sínu nú þegar allt úir og grúir af dæmum sem hreinlega hrópa á að fornar táknmyndir verði heimfærðar upp á. Útrásarvíkingarnir ósnertanlegu eru til dæmis komnir í hlutverk Íkarusar, sem flaug of nálægt sólinni og hrapaði til jarðar. Einn beljakinn hét meira að segja Samson, eins og þessi í Biblíunni, og þegar síðast fréttist var bæði búið að skera af honum hárið og rýja hann inn að skinni.

Þá er ekki ólíklegt að undanfarin ár hafi mörgum liðið eins og Tantalusi, þeim sem stal ódáinsfæðu guðanna og dæmdist til eilífs hungurs - þjakaður af nálægð seðjandi berja og svalandi vatns, sem hann náði þó aldrei til. Almenningur horfði upp á veisluhöldin undanfarin ár og þótt sumir hafi komist í brauðmolana sem hrukku af borðunum, voru allsnægtirnar iðulega rétt utan seilingar.

Og ekki er nú herra Ólafur Ragnar Grímsson, forseti lýðveldisins, mikið betur settur. Nú staulast hann á milli vinnustaða - með siggrónar hendur og bólgin hné eftir að hafa klappað fyrir og hossað auðvaldinu árum saman - og stappar stálinu í launafólk. Gamli góði Atlas með heiminn á herðum sér. En í hamhleypunni Ólafi Ragnari rúmast tveir menn og eftir að hafa lesið við hann viðtal í vikunni kom ég auga á hver hinn var: „Þeir sem trúðu á þetta módel," sagði forsetinn um auðhyggjuna, „standa kannski í svipuðum sporum og þeir sem trúðu á kommúnismann hér áður fyrr og þurfa að endurskoða grunnhugmyndir sínar."

Hér talar fyrrverandi leiðtogi Alþýðubandalagsins sjálfsagt af sárri reynslu. Og nú er komið á daginn að tvo áratugi í röð þarf hann að horfa upp á heimsmynd sína og hugmyndakerfi hrynja til grunna; allaballi allaballanna var ekki fyrr búinn að klippa á tengslin við sósíalismann og binda trúss sitt við frjálshyggjuna áður en hún fór sömu leið. Er hér ekki Sýsifos lifandi kominn, sá sem bisast með steininn upp brekkuna til þess eins að horfa á hann velta aftur niður og byrja upp á nýtt.

Þetta er auðvitað þyngra en tárum taki, eins og vinsælt er að segja þessa dagana. En í kvöð Sýsifosar á Bessastöðum er framtíðarlausn okkar hinna fólgin. Ég legg til að við bíðum átekta og sjáum til hvaða hugmyndafræði Ólafur Ragnar Grímsson hallar sér að næst. Svo gerum við hið gagnstæða.

Birtist í Fréttablaðinu 17. október.

Elskulegir ljúflingar og alvörumenn

2008-10-14T02:32:00.000-07:00

Sumir gera því skóna að lofrulla Kjartans Gunnarssonar um Davíð Oddsson í Morgunblaðinu hafi í raun verið hið eitraðasta háð. Ég held ekki, drápan hljómaði án efa sætlega í eyrum Davíðs.

Í bókinni Forsætisráðherrar Íslands skrifar Davíð Oddsson um Hannes Hafstein. Þar stendur meðal annars: "Hannes Hafstein var geðríkur, karlmannlegur ljúflingur ... jafnframt elskulegur fjörkálfur, fullur af húmor, lífsgleði og leik ... Og hann var viðkvæmur og samúðarfullur þátttakandi í annarra harmi ekki síður en sínum eigin."

Jakob F. Ásgeirsson var að sama skapi fengið að skrifa um Ólaf Thors. Þar stendur meðal annars: "Ólafur var karlmenni í lund og stór í sniðum. Hann var alvörumaður undir niðri en frægur fyrir gáska og hnyttin tilsvör. Hann þurfti oft að fá útrás fyrir sitt mikla skap en var fljótur að sættast. Sjálfur erfði hann ekki misgjörðir við menn. Hann skildi mannlegan breiskleika öðrum fremur. Hann var frjálslegur og djarfmannlegur í framgöngu en jafnframt hlýr og alúðlegur."

Svona skrifa sjálfstæðismenn af gamla skólanum einfaldlega um þá sem þeir hafa mætur á, fullkomlega blindir á mörk lofs og oflofs.

Til vopna

2008-10-08T16:40:00.000-07:00

Ég kvíði ekki kreppunni. Það eina sem hún getur haft af mér eru peningar. Meðan ég á konu sem getur keypt notaðan skenk fyrir slikk og látið hann líta út fyrir að kosta tífalt meira gildir það einu. Komdu kreppa, ef þú þorir. Við bíðum átekta. Með lakkdollu og pensil.

Steinn

2008-10-08T15:55:00.000-07:00

Eftir að hafa horft á Kiljuna í kvöld situr eitt eftir: Hvað lögin sem samin hafa verið við ljóð Steins Steinars eru keimlík og leiðinleg.

Karl í pels

2008-10-07T03:56:00.000-07:00

Ró minni var raskað á dögunum. Ég sat í góðu næði á kaffihúsi í miðborginni þegar framhjá gekk maður úr tiltölulega nýrri stétt íslenskra broddborgara, klæddur í pels. Til er að minnsta kosti einn óbrigðull mælikvarði á hvenær menn hafa eignast of mikla peninga: karl í pels.

Þetta stílbrot þurfti í sjálfu sér ekki að koma mikið á óvart. Síaukið ríkidæmi undanfarið á sér ekki fordæmi hér á landi og af glans- og slúðurblöðunum íslensku að dæma finnst hinum ríku fátt flottara en að klæðast jakkafötum sem líta út eins og brjóstsykur. Það er að minnsta kosti auðvelt að hrapa að þeirri ályktun að brogaður smekkur sé einn af fylgifiskum þess að vera ríkur.

Fjölmörg teikn bentu til hvert stefndi. Einhver borgaði milljónir króna fyrir að lesa veðurfréttir á NFS (sú spá hefur enn ekki verið flutt svo ég viti til) og annar greiddi tugi milljóna fyrir ómálað málverk. Það var því aðeins tímaspursmál hvenær karlar skrýddir minkaskinni færu að spígspora um Laugaveginn.

Í bjartsýniskasti lét ég hins vegar öll aðvörunarmerki sem vind um eyru þjóta, rýndi í efnahagshorfur í gegnum tískugleraugun og leitaði logandi ljósi að dæmum til að styrkja málstað minn. Með því að hámarka – jafnvel ýkja – líkur á verðbólguskoti, samdrætti og ofhitnun í hagkerfinu tókst mér smám saman að telja mér trú um að íslenskir karlar myndu ekki byrja að ganga í pelsum fyrr en í fyrsta lagi árið 2010, jafnvel 2011 ef heppnin væri með mér.

Þar sem ég stóð andspænis pelsklædda auðkýfingnum leið mér eins og ég hefði fengið blauta tusku í andlitið. Það hafði gerst. Öskju Pandóru hafði verið lokið upp og ekki einu sinni vonin eftir á botninum. Tískan vinnur sig niður á við og það er ekki lengur spurning um hvort heldur hvenær óbreyttir alþýðumenn verða álitnir umrenningar nema þeir séu líka í frakka gerðum úr mink, ref, kanínu eða safala.

Ég held þó enn í vonina um að þurfa ekki að heimsækja feldskerann alveg strax. Á hinn bóginn er þetta kannski bara spurning um að ganga alla leið. Kaupa snekkju og láta brenna sig í pelsinum að víkingasið þegar þetta er allt saman búið.

Birtist í Fréttablaðinu 18. júní 2006.

Kanada 2007

2008-10-06T14:59:00.000-07:00

Þessa mynd tók ég með kámugri linsu í Winnipeg, þegar Landsbankinn opnaði þar skrifstofu vorið 2007. Segið svo að ég hafi ekki tekið þátt í útrásinni.

Fólk með einhver áform...

2008-10-06T07:17:00.000-07:00

Ljóð segja satt. Að minnsta kosti þegar vel tekst til. Tökum dæmi:

Það er sem átti að vera
þægileg lífslygi
reyndist alveg satt
og frekar óþægilegt

Ég kolféll fyrir þessum ljóðlínum Þórarins Eldjárns, þegar ég las Fjöllin verða að duga í fyrra; finnst þær fanga þann tíðaranda sem ég upplifi nær fullkomlega.

Að sama skapi er Síðasta kvöldið eftir Sigurð Pálsson afskaplega viðeigandi núna, réttum tuttugu árum eftir að það kom fyrst út:

Æ þessar frómu óskir
Fráleitu vonir
Að allt stæði kyrrt
Einmitt þetta kvöld
Að hugurinn stæði kyrr

Utan við hótelgluggann
Þung umferð við ferhyrnt torg
Fólk á svonefndum ferli
Og stjákli
Og bíðandi
Fólk með sig og sína
Fólk með einhver áform
Að því er virtist
Fólk...

Í sjónvarpinu knattspyrna
Sögur og fólk í framhaldsflokkum
Mannkynssagan í framvindu
Í fréttatímum

...og hann hafði vonað
að allt stæði kyrrt
einmitt þetta kvöld...

Æ þessar frómu
Hinstu óskir
Fráleitu vonir
Að lífið gæfist upp
Fyrirhafnarlaust

Ætli Geir lesi ljóð?

Gjörið svo vel

2008-10-03T11:33:00.000-07:00

Hingað til hefur verið um það þegjandi sátt að Seðlabanki Íslands sé hinn pólitíski súr sem fullnýttir stjórnmálamenn eru lagðir í og geymdir aftast í búrinu. Nú hefur hins vegar einn sláturkeppurinn í troginu talið sér trú um að hann sé jafn ferskur og meyr lund af nýslátruðu ungnauti, ýtt norska hamborgarhryggnum til hliðar og sett sjálfan sig efst á matseðil íslenskra stjórnmála.

Nýjasti rétturinn á seðlinum er eldsteikt hagkerfi. Uppskriftin er einföld. Takið knippi af lítt þroskuðum kaupsýslumönnum og setjið í stórt fat. Þótt kjötið sé siðferðislega rýrt – og þar af leiðandi ekki of sætt – er það hins vegar nokkuð ofalið og feitt. Berjið það hraustlega með kjöthamri þar til útblásið stoltið er orðið hæfilega marið.

Ausið nokkrum vel völdum, beiskum ummælum yfir kjötið. Ef óbragðið af fúkyrðaflaumnum er of sterkt, útvatnið þá með marklausu bjartsýnishjali. Veltið svo hráefninu upp úr eggi og niðurrifnum krónuspæni. Til að steikingin heppnist sem best er mikilvægt að ná öllum safa úr kjötinu. Hækkið því stýrivexti upp úr öllu valdi, þannig að hitni rækilega undir fleskinu, og látið malla þar til eigið fé seytlar úr hverri útrás og gufar upp. Stráið maldon-salti í góðærissárin og þjóðnýtið.

Athugið að besta kjötið er af skrokkum sem er búið að berja þar til þeir verða bláir. Tilvalið er að stinga rauðu epli í munn þeirra – sérstaklega ef þeir eru með eitthvert múður – og ekki verra ef hægt er verða sér úti um vinstri grænar baunir og Brúnastaðasósu til að hella yfir.

Leggið á borð fyrir fimm manna þjóðstjórn. Skerið kjötið í þykkar sneiðar. Ekki hirða um óþarfa prjál á borð við hnífapör, afsakið samtíninginn og takið til matar ykkar með berum höndum. Graðgið í ykkur þessa dýrustu flottræflakrás sem borin hefur verið fram; leifið engu, bryðjið bæði sinar og bein; kýlið út vömbina eins og þetta sé ykkar síðasta máltíð; sleikið diskinn þegar þið eruð búin og látið meltingarkerfinu eftir framhaldið.

Flytjið ykkur yfir í betri stofuna, stangið úr tönnunum og fáið ykkur kaffi og koníak. Gefið ykkur tíma til að láta sjatna í ykkur, hallið ykkur aftur í sófanum, hneppið frá efstu buxnatölunni og setjið fætur upp á borð. Slakið á. Almenningur sér um uppvaskið.

Birtist í Fréttablaðinu 3. október.

Margir möguleikar

2008-10-01T14:39:00.000-07:00

Eyjan er með puttana á púlsinum, eins og lesa má í þessu viðtali við Erp Eyvindarson. Þar segir meðal annars: "Erpur Eyvindarson, sem notar listamannsnafnið Blazroca þegar hann rappar, ætlar að senda frá sér sína fyrstu sólóplötu á næstu misserum. Nákvæmlega hvenær er ekki ljóst enda margir möguleikar í boði þegar það kemur að útgáfumálum." Já, þar engu logið - alveg heilir 365 dagar á ári.

Krísufundir

2008-09-30T16:40:00.000-07:00

Hef rekist á nokkra vini og kunningja undanfarna sem hafa átt það sammerkt að vera á leið á einhvers konar krísufund. Í dag hitti ég til dæmis vinkonu mína sem er í stjórn hjá göfugum hjálparsamtökum. Bakhjarlarnir voru Glitnir, Stoðir og Baugur.

Æi

2008-09-24T15:32:00.000-07:00

Það er ekki langt síðan Egill Helgason kvartaði undan því - skiljanlega - að vera sagður með sama listasmekk og Hitler og Jónas frá Hriflu, vegna þess að hann fílar ekki Tracy Erms. En þeir, sem líst ekkert á styttu af Tómasi Guðmundssyni, minna auðvitað dálítið á Rauðu khmeranna.

Haustlægð

2008-09-22T04:57:00.000-07:00

Undanfarið hefur sótt að mér einhver drungi. Að gömlum sið kenndi ég veðrinu um en í gær fór að leita á mig grunur um að kannski væri ástæðan önnur. Kíkjum á litla samantekt á nokkrum fyrirsögnum sem birtust á síðum dagblaðanna í liðinni viku.

Fös: Gjaldþrot blasir við ferðaskrifstofunni XL og Atlas selt. XL Leisure gjaldþrota. Enn tapar Eimskip. Olíuverð skekkir vöruskiptatölur. Ný stefnumótun í peningamálum má ekki bíða. Vextir áfram í hæstu hæðum. Vilja ekki krónuna. Kynbundinn launamunur hefur aukist.

Lau/sun/mán: Stórt og mikið áfall. Tími aðgerða í gjaldmiðilsmálum. Kreppan klýfur hjónabönd. Skuldsett börn fella foreldra. Heimatilbúinn efnahagsvandi. Virði Eimskips tíund af skuldum. Varar við nýrri heimskreppu. Dagvöruverslun minnkar. KPMG átaldi fegrað bókhald. Búast má við mótvindi áfram. Kjörin hafa versnað. Kaupþingsmenn á apafarrými. Brostinn draumur. Grafalvarlegt að villa um fyrir fjárfestum.

Þri: Versti dagur frá 2001. Gengi Decode í nýrri metlægð. Alvarleg staða Eimskips. Markaðsdýfa um heim allan. Fjárfestingarbönkum lokað. Fær flugið í hausinn. Styrking dollarans étur upp lækkunina. Engin viðskipti – hátt álag. Ríkissjóður rekinn með tapi. Uppnám og óvissa á fjármálamörkuðum. Skellir á Wall Street eru skellir hér. Rekstur Atlanta seldur á 0 krónur. Harmsaga XL Leisure. Neikvæð í fyrsta sinn í fjögur ár. Miklar ábyrgðir og háar skuldir í brennidepli. Fallið um 82 prósent.

Mið: Stöðugt fleiri leita aðstoðar vegna skulda. Krónan aldrei verið veikari. Nýsir á barmi gjaldþrots. Fótunum kippt undan manni. Skuldatryggingarálag eykst vegna óróleika. Ástandið vestra jafnast á við kreppuna miklu. Úlfakreppan harðnar enn. Nánast endalaus hrakfallasaga. Stór hluti eiginfjár í húfi. Veröldin var svolítið önnur en í dag.

Fim: Krónan kolfellur. Hætta á hruni. Fjárfestar hafa lítið traust á krónunni. Fjárfestar forðast krónuna. Hætta á afskráningu. Hriktir í hagkerfum. Forstjóri Glitnis aldrei átt fleiri andvökunætur. Fjárfestingabankar riðuðu til falls í gær. Aukið álag í niðursveiflu. Enginn hagvöxtur. Slæm lausafjárstaða gerir mörgum erfitt fyrir. Brotna niður í atvinnuleysi. Botninum hvergi nærri náð.

Þetta nægir mér í bili. Vill einhver hnippa í mig þegar þetta er gengið yfir?

Birtist í Fréttablaðinu 19. september.

Ólga

2008-09-19T02:49:00.000-07:00

„Ólgan innan Frjálslynda flokksins á sér lítil takmörk,“ stendur í Sandkorni DV í dag. Það er ekki rétt. Ólga sem er bundin við Frjálslynda flokkinn er þvert á móti talsvert takmörkuð.

Setning dagsins

2008-09-15T05:47:00.000-07:00

Ég er á báðum áttum, það sem af er degi koma tvær til greina:

"Hommataktarnir voru dálítið tilbúnir, en ættu að geta orðið Víði eðlilegri við meiri æfingu."
Jón Viðar Jónsson um frammistöðu Víðis Guðmundssonar í leikdómi um leikritið Fýsn, í DV í dag.

"Þetta er staður í milliflokki. Við getum staðsett hann til hliðar við Pítuna og American Style."
Bloggarinn Jens Guð í umsögn um Icelandic Fish&Chips.

Tilviljun?

2008-09-15T04:21:00.000-07:00

Hér er sagt frá því að brotist var inn heima hjá Guðmundi Gunnarssyni, formanni Rafiðnaðarsambands Íslands. Það er ekki gott. Í gær var sagt frá því í fréttum að brotist hafi verið inn hjá Gissuri Péturssyni, forstjóra Vinnumálastofnunar.

Hér er gæti verið á ferð raðinnbrjótsþjófur sem er uppsigað við verkalýðshreyfinguna af einhverjum ástæðum. Kannski rafvirki sem lenti nýlega í fjöldauppsögnum?

Í litlum bæ að nafni tilgerð

2008-09-15T02:24:00.000-07:00

Lýsir það ekki smá hubris, að nota orð á borð við hubris?

CSI: Taggart

2008-09-10T04:58:00.001-07:00

Svona væri Taggart ef handritshöfundar CSI fengju ráðið.

Tvær aðgerðaáætlanir

2008-09-09T12:18:00.000-07:00

Borgarbörn og Dýragarðsbörn.

Mjór er mikils vísir

2008-09-09T05:57:00.001-07:00

G. Pétur Matthíasson, upplýsingafulltrúi Vegagerðarinnar, spyr hvernig hægt sé að fela 120 þúsund krónur í endaþarminum. Ég veit það ekki, en að óreyndu get ég ekki ímyndað mér að það sé jafn erfitt og að fara 450 milljón krónum fram úr áætlunum við kaup á ferju.

Ég fer þangað út af húmornum

2008-09-09T04:03:00.001-07:00

Pípulagningameistari úr Þorlákshöfn skrifar grein í Morgunblaðið í dag um "brúnaþunga og húmorslausa" kvenþingmenn, sem séu á móti nektardansstöðum. Ekki ætla ég að fjölyrða um kímnigáfu þeirra sem eru á móti nektardansstöðum, enda sé ég ekki hvað það hún kemur málinu við. Það er eins og píparinn sjái fyrir sér svipaða stemningu á nektarstöðum og í gömlu Benny Hill þáttunum, þar sem fáklæddar konur hlupu gjarnan um á hraðspóli undir blússandi saxófónstefi.

Aðdáandi

2008-09-09T02:35:00.001-07:00

Í að minnsta kosti tveimur dagblöðum í dag er sagt frá því að "aðdáandi" Oasis hafi ruðst upp á svið á tónleikum sveitarinnar, hrint Noel Gallagher og reynt að hjóla í Liam áður en öryggisverðir höfðu hendur í hári hans. Er þessi hegðun ekki vísbending um að þrjóturinn sé einmitt alls ekki aðdáandi, heldur þvert á móti nokkuð í nöp við Oasis? Hér hefði orðið tónleikagestur komið að góðum notum.

Áhrif

2008-09-08T05:38:00.000-07:00

Ég sé dálítið eftir því að hafa ekki notað tækifærið og hringt mig inn veikan í nokkra daga. Óvinnufær vegna fráfalls biskupsins. Af umræðunni að dæma sýnist mér að fullt mark hefði verið tekið á því.

Nú keppast menn við að lýsa yfir að fáir ef nokkrir hafi haft jafn mikil áhrif á Ísland á 20. öld og biskupinn sálugi. Ekki efast ég um það. En það er óneitanlega söknuður á skipulegri úttekt á því í hverju þau áhrif fólust, í staðinn fyrir innihaldslaust skrum annars hvers bloggara um "tærar textaþýðingar úr sænsku" og að Sigurbjörn hafi verið "byskupinn".

Framtíð dagblaðaútgáfu

2008-09-04T07:26:00.000-07:00

Ég er á báðum áttum; hvorum sérfræðingnum á ég að trúa, Birgi Guðmundssyni eða Birgi Guðmundssyni?

The Gloves Are Off

2008-09-04T03:24:00.000-07:00

Mogginnn reynir í dag að bera í bætifláka fyrir staglið sem rakið er hér að neðan. Arnar Eggert kastar svo hanskanum í umsögn um plötu David Byrne og Brian Eno.

Gott og vel. Í hvert sinn sem sem ég kem auga á orðið dægilegt í skrifum Morgunblaðsins ætla ég að bæta um betur með því að lauma orðinu sprúðlandi að á síðum Fréttablaðsins.

Þetta er rétt að byrja... og gæti orðið ljótt.

Giska dægilegt

2008-09-01T05:59:00.000-07:00

Áhugafólk um tónlist hér á landi stendur óneitanlega í þakkarskuld við poppskríbentana Árna Matthíasson og Arnar Eggert Thoroddsen á Morgunblaðinu. Þeir eru fróðir og víðsýnir en umfram allt forvitnir um hvað er að gerast í tónlistarheiminum hverju sinni og beina spjótum sínum í allar áttir, óháð straumum og stefnum. Lesendur Morgunblaðsins njóta góðs af því.

Árni finnst mér reyndar skrifa mun betri texta en Arnar en báðir eru þó haldnir sama plagsið, það er klifun á orðinu dægilegt. Orðið finn ég ekki í íslenskri orðabók (vefútgáfu, það er að segja) en líklega er það dregið beint úr dönsku. Reyndar notar Árni iðulega orðið dægilegt; Arnar hefur hins vegar dregið af því forskeytið "dægi" og skrifar oft og tíðum að eitthvað sé "dægigott", "dægiljúft", "dægiskemmtilegt" og þar fram eftir götunum.

Nú er auðvitað gott og blessað að menn grípi til óalgengra orða til hressa upp á textann, en það er einmitt málið - þetta eru óvenjuleg orð sem maður heggur eftir. Mér fannst ég farinn að taka eftir einhverju dægilegu eða dægigóðu oftar en góðu hófu gegndi á síðum Moggans. Í bríaríi sló ég því upp "dægi" í orðhlutaleit á greinasafni Morgunblaðsins, frá aldamótunum 2000. Upp komu 115 dæmi, langflest í greinum eftir Arnar Eggert - um 40 - og Árna, eða um 20 í viðbót. Í þriðja sæti dægilegheitanna sýndist mér vera Skarphéðinn Guðmundsson, sem skrifaði jöfnum höndum um popp og kvikmyndir þegar hann vann á Mogganum. Auk þess voru nokkrar ómerktar greinar um tónlist, sem má álykta að séu eftir einhvern þessara þremenninga, allt í allt ca. 70-80 dæmi af 115.

Nú, ef eitthvað er ekki dægiljúft, dægigott eða dægiskemmtilegt í huga Arnars Eggerts er hann gjarn á að lýsa því sem giska góðu, giska ljúfu eða giska skemmtilegu. Ég fann í fljótu bragði tíu dæmi og nennti satt best að segja ekki að leita að fleirum.

En alla vega. Hér með er þeirri vinsamlegu bón komið á framfæri, við þessa annars öndvegisblaðamenn, að þeir dragi aðeins úr dægilegheitunum í skrifum sínum hér eftir. Það getur verið giska hvimleitt að lesa til lengdar.

Ef einhver heldur að ég sé að ýkja er best að birta heila klabbið:

DÆGIGÓÐUR ARNAR EGGERT:
„Dægigott rokk, hvorki meira né minna.“ Um plötu Counting Crows.

„Því hvað sem lagasmíðunum viðkemur er dægigott að hlýða á þessa færu og þéttu hljóðfæraleikara spinna sinn galdur“ Um plötu Stuðmanna.

„Enginn asi var í kringum plötugerðina, sem hagaði sér því rétt eins og dægiljúft saumaklúbbskvöld.“ Um nýja plötu Geirfuglanna.

„Hann syngur sig með glæsibrag í gegnum ljúft, rafskotið og dægimelódískt popplag, „Divine““. Um Sebastien Tellier.

„Villi spyr því næst blaðamann hvernig honum hugnist platan og ég sannfæri hann óðar um það að þetta sé allt hið besta mál, plata sé dægiljúf og búi yfir ríkum, notalegum og mjúkum hljómi.“ Um plötu Villa Valla.

„Þetta var árið 1969 en þá var nafni hans Slim búinn að koma sér dægivel fyrir í blúsborginni.“ Um blúsarann Magic Slim.

„Biggi kemur svo askvaðandi stuttu síðar og dægiljúft kaffispjall hefst“. Viðtal við Bigga Veiru.

„Undir spjallinu hlýddum við á hljómsveit frá San Fransisco sem ég kann ekki að nefna, en tónlistin var dægigóð.“ Viðtal við Benna Hemm Hemm.

„Tónlistin sem um ræðir er dægiljúft amerískt popp úr fjaðurvigtinni...“ Um plötu Stebba og Eyfa.

„Lag Baggalúts og Valgeirs Guðjónssonar er líklega frískasta lagið hér; dægiskemmtilegt þó að þolinmæði mín gagnvart heimabrugguðum húmor Baggalúts sé takmörkuð.“ Um plötuna 100 % sumar.

„Dægilegur Dylan“. Fyrirsögn á grein um Bob Dylan.

„Dægiljúf kassagítarplata, sem minnir á Harvest og Harvest Moon.“ Um plötuna Prairie Wind eftir Neil Young.

„Fyrsta platan, Parachutes, kom út 2000 og innihélt dægiljúf popplög, ekki slæm en ekkert sérstök heldur.“ Um Coldplay.

„En eftir því sem staldrað er lengur við fer heimilislegur og dægiljúfur bragur að gera vart við sig.“ Um Plötu Helga Björnssonar.

„Stemningin dægileg enda lítið annað hægt hér á Hróarskeldu“

„Björn Valur semur skátaleg og einföld lög, svona dægiljúft, skandinavískt ryksugurokk...“ Um plötu Roðlauss og beinlauss.

„Þetta er dægilegasta hlustun....“ um plötu The Hives.

„Í öllum tilvikum er um að ræða dægiljúfa píanótónlist, list sem Árni og Haukur hafa verið að fínpússa í gegnum árin.“ Um plötu Hauks Heiðars Ingólfssonar og Árna Scheving.

„Annars var stemningin dægilega afslöppuð - a.m.k. framan af.“ Um tónleika Sebadoh.

„Hin undarlega nefnda sveit Pósthúsið í Tuva býr til tónlist sem dansar í takt við þá nafngift, skemmtilega skökk og skæld alþýðutónlist, rokkskotin og dægilega framreidd með hressandi glúrnum textum...“ Um plötu Pósthússins í Tuva.

„Arnar Eggert Thoroddsen ræddi við Friðjón Jóhannsson um varðveislu íslenskrar alþýðutónlistar og hina dægilegu dansmúsík.“ Um plötu Danshljómsveitar Friðjóns Jóhannsonar.

„Rennslið er bara eitthvað svo dægiljúft.“ Um plötu Viðars Jónssonar.

„Jöfn plata og dægileg, besta stofupoppið á markaðnum í dag!“ Um plötu Supergrass.

„Þeir sem hafa umfaðmað veröld Cave af einhverri alvöru sogast þó venjulega inn og líkar það bara dægivel.“ Um Nick Cave.

„Okkar maður syngur aðalrödd í tveimur lögum og kemst ágætlega frá því. Söngurinn er að vísu nokkuð einkennislaus en á móti venst hann dægivel.“ Um söng Vignis Snæs Vigfússonar í Írafári.

„Grand rokk er ekki stór staður og var hann því dægilega troðinn fólki...“ Um tónleika Stereolab.

„Diskurinn rennur þó dægiljúflega og áreynslulaust í gegn...“ Um plötu South River Band.

„Hér er ekki snöggan blett að finna; frá fyrstu sekúndu til þeirrar síðustu svífa dægiljúfir tónar um og eins og með allar góðar sveimplötur...“ Um plötu Röyksopp.

„Fölskva- og rembingsleysið skilar sér því í dægilegustu afurð sem höfundur getur vel verið sáttur við.“ Um plötu Rúnars Júlíussonar.

„Kostur þessa disks er að hann er dægiljúfur og líður þægilega í gegn.“ Um safndiskinn Skref fyrir skref.

„Nýverið kom þar út skífan Cupid Cactus en þar ráða dægiljúfar melódíur ríkjum sem aldrei fyrr...“ Um hljómsveitina Fuck.

„Og þrátt fyrir að frumleikinn sé ekkert allt of mikill hér þá nær 701 að búa til dægiljúfa og þétta stemmningu í mörgum laganna.“ Um plötu listamannsins 701.

„ÉG bið ykkur fyrirfram forláts því minnið á alveg örugglega eftir að svíkja mig í einhverjum tilfellum hér á eftir og það er líkast til affarasælast að ímynda sér þetta sem dægiljúft minningahjal yfir rjúkandi kaffi fremur en niðurnegldan staðreyndabálk.“ Yfirlit yfir tónlistarárið 2000.

„[]T]ónlist Papa Roach er hressandi blanda af rokki, pönki og hip-hoppi, með dægigerðri slettu af melódíum.“Um Papa Roach (hér er hugsanlega um innsláttarvillu blaðamanns að ræða).

„Einnig búa lög eins og "Englar" og "Þrá" yfir dægigóðum poppkrafti.“ Um plötu Sóldaggar.

„Það mætti segja að platan sé vel heppnuð sem dægiljúft og áhlýðanlegt verk en því miður ekki eins vel sem rífandi stuðplata.“ Um plötu Jagúar.

GISKA

„Guðmundur Óskar Guðmundsson, einn meðlima sveitarinnar og segist eins og aðrir giska undrandi á vinsældum lagsins“. Í viðtali við Hjaltalín.

„Þá heimsóttu finnskir iðkendur formsins, Finntroll, landann á dögunum en stefnan er giska útbreidd...“ Um svissneska þjóðlagaþungarokkssveit.

„Hljómsveitin Hjaltalín er níu manna sveit með giska óvenjulega hljóðfæraskipan.“ Um Hjaltalín.

„Heartland er giska vel heppnuð...“ um hljómsveitina Runrig.

„Áðurnefnt titillag er dável heppnað og sömuleiðis er"Almost Running Out Of Time"
giska pottþétt ballaða.“ Um plötu hljómsveitarinnar Myst,

„Ferill Trentemøllers er giska langur en hann hóf ferilinn í rokksveitum...“ Um Anders Trentmöller.

„Eðlilega myndast einhvern tíma þörf hjá þaulreyndum kórum að láta eftir sig einhverja heimild og er útgáfa á kóraplötum giska umfangsmikil.“ Um plötu Mosfellskórsins.

„Í tilfelli Hafdísar hefur tímanum greinilega verið vel varið því að Dirty Paper Cup er fínasta frumraun og vel það, lágstemmt en um leið giska hugmyndaríkt verk.“ Um plötu Hafdísar Huldar.

„Síðasta auglýsta atriðið var Hjörvar. Hjörvar Hjörleifsson á að baki giska langan feril. Um Iceland Airwaves.“

„Tónlistin er annars dramatískt rokk, með giska miklum áhrifum frá hljóðgervlapoppi níunda áratugarins.“ Um hljómsveitina Killers.

„Helgi setur sinn mjög svo persónulega stimpil á lögin og gefur þeim þannig giska einkennilegan blæ.“ Um plötu Helga Björns.

DÆGILEGUR ÁRNI MATTHÍASSON:
„Ný plata Micah P. Hinson verður eflaust víða á topplistum þegar poppárið verður gert upp enda er að finna á henni svo dægilega blöndu af trega og sorg að varla verður betur gert.“ Um plötu Micah P. Hinson

„Á meðan rokksveitin dægilega Decemberists er í frí...“ Um forsöngvara Decemberists.

„Tónlist Fleet Foxes er einkar dægileg...“ Um Fleet Foxes.

„Að þessu sögðu þá eru bækurnar um Brunetti dægilegar...“ Um bókina Girl of his dreams.

„Dægilegt danspopp“. Fyrirsögn í grein um Hot Chip.

„Það er líka reggíkeimur í stöku lögum á Lundúnahluta "Theology", en allajafna er tónlistin þó dægilegt popp.“ Um plötu Sinead O‘Connor.

„Söngkonan Leslie Feist söðlaði um á annarri breiðskífu sinni, sneri baki við rokki og pönki og sté fram sem framúrskarandi fjölhæfur listamaður í dægilegu framúrstefnulegu poppi...“ Um söngkonuna Leslie Feist.

„Kannski er maður búinn að kynnast Espinosa of vel, hann er ekki ýkja flókin persóna, eiginlega klisjusafn, þótt hann sé hinn dægilegasti náungi.“ Um bókina South Westerly Wind.

„Í dægilegri bjartri sögu dregur þannig skyndilegt ský fyrir sólu...“ Um bókina Fragile Things.

„Tarwater spilar einskonar síðrokk, ósungið og tilraunakennt á köflum, Isan hlýlega raftónlist þar sem aðallega er unnið með hliðræn hljóð og The Go Find dægilega kliðmjúka raftónlist.“ Um AIM-tónlistarhátíðina.

„Welch syngur einkar vel á plötunni og þó hún sé ekki beinlínis með fallega rödd er röddin dægileg og söngur tilfinningaríkur og hlýr.“ Um plötu Gillian Welch.

„Leyndarmálið mikla var þó aðeins varðveitt í munnlegri geymd í gegnum aldirnar og það var ekki fyrr en Rhonda Byrne, fráskilin miðalda móðir sem glímdi við þunglyndi rakst á bók frá 1910 sem hét því dægilega nafni Vísindin við að verða ríkur.“ Um bókina Leyndarmálið.

„Tónlistin sem Ray LaMontagne spilar er ekki flókin í sjálfu sér, grípandi jass og blússkotin popptónlist - einkar dægileg og áferðarfalleg.“ Um Ray LaMontagne.

„Þannig var því til að mynda farið með bandarísku rokksveitina Midlake sem byrjaði í sjóðandi fönki en tók síðan snarpa beygju í framúrstefnulegt dægilegt rokk í mýkri kantinum.“ Um hljómsveitina Midlake.

„Hljómsveitin með langa nafnið, MoFA, spilar "indí", tónlist sem þrífst við jaðar rokksins, dægileg og indæl...“ Um Músíktilraunir 2006.

„Ekki var einkalífið eins dægilegt...“ Um Rosanne Cash.

„Magnet var einkar dægilegur.“ Um Iceland-Airwaves 2004.

„Það fer einkar vel á að hafa dægilegar kvenraddir í gítarsúpu sem þessari.“ Um plötu Singapore Sling.

Í tungfætinum

2008-08-25T11:19:00.000-07:00

"Biden varð síðan fótaskortur á tungunni..." segir hér. Líklega er átt við að honum hafi vafist tunga um fót.

Gabbhreyfingin

2008-08-24T04:36:00.000-07:00

Í stjórnmálum er vinsælt að styðjast við líkingamál úr íþróttum; snúa vörn í sókn, sjá sóknarfæri, ná góðum endaspretti, búa sig undir langhlaup og þar fram eftir götunum. Líkingin liggur nokkuð beint við. Stjórnmál eru um margt eins og deildarkeppni nokkurra liða. Á fjögurra ára fresti eru meira að segja haldin stórmót. Helsti munurinn á íþróttum og stjórnmálum er sá að í íþróttum ræður frammistaða keppenda úrslitum. Í stjórnmálum er það undir hælinn lagt hvort sá sem náði bestum árangri - það er fékk flest atkvæði - standi með pálmann í höndunum.

Kannski finnst stjórnmálamönnum gott að líkja sér við íþróttamenn því þá líður þeim frekar eins og afreksmönnum; einhverjum sem hefur varið ómældum tíma í þjálfun og æfingar til að skara fram úr. Íþróttamannsleg hegðun þykir andstaða pólitískrar hegðunar, þar sem menn geta ekki einu sinni gengið út frá því með vissu hverjir liðsfélagar þeirra eru.

Í ljósi þess hvað pólitíkusar hafa tungutakið úr heimi íþróttanna í miklum hávegum kemur óneitanlega spánskt fyrir sjónir þegar stjórnmálamenn kveina undan „klækjabrögðum", sem á íþróttavellinum væru einfaldlega kölluð lagleg leikflétta. Kappleikir ganga, jú, að miklu leyti út á lymskubrögð, fiska víti, setja upp hindranir og rangstöðugildrur.
Tökum meirihluta mánaðarins í Reykjavík sem dæmi; klækjabrögðin sem þar var beitt fólust í einni gabbhreyfingu; Óskar Bergsson þóttist ætla að fara til vinstri en fór allt í einu til hægri. Þetta þurfti ekki að koma neinum í minnihlutanum á óvart, Óskar er á vellinum til að skora fyrir Framsóknarflokkinn, ekki Samfylkinguna eða Vinstri græn. Ímyndið ykkur Sigfús Sigurðsson úti í Peking, vælandi í einum dómaranum: „Hann lét eins og hann ætlaði að fara að skjóta, en þegar ég hoppaði upp til að verja skotið hljóp hann fram hjá mér og skoraði. Ég tek ekki þátt í þessu!"

Hvað Ólaf F. Magnússon snertir mátti hann vita að þegar maður gefur aldrei boltann líður ekki langur tími þangað til liðsfélagarnir verða þreyttir á manni. Hann getur líka dregið þann lærdóm af nafna sínum Stefánssyni að það er ekki fyrr en maður byrjar að vinna leiki sem manni fyrirgefst að rausa óskiljanlegt rugl í fréttum. Fráfarandi borgarstjóri metur það hins vegar sem sóknarfæri að útmála sjálfan sig sem nytsaman sakleysingja sem í ársbyrjun lét blekkjast af gabbhreyfingu Sjálfstæðisflokksins. Að falla fyrir gabbhreyfingu er í íþróttum kallað „að selja sig".

Birtist í Fréttablaðinu 22.08.08.

Epli

2008-04-22T06:06:00.001-07:00

Eplið sem ég er að maula er stökkt, safaríkt og laust við skemmdir. Aftur á móti mætti það vera aðeins sætara. Ég gef þessu epli fyrstu einkunn.

Ég eignaðist Makka...

2008-04-16T16:29:00.000-07:00

... og nokkrum mánuðum síðar kom andinn yfir mig.

Laugardagur

2007-06-12T05:11:00.000-07:00

Undanfarnar vikur og mánuði hef ég, með hléum, verið að þræla mér í gegnum Laugardag eftir Ian McEwan. Ég er líklega ekki nógu miðaldra. Ætti kannski að geyma hana í tuttugu ár eða svo og byrja að æfa skvass í millitíðinni.

Svona til að segja eitthvað

2007-06-12T03:29:00.000-07:00

Frekar þann versta en næstbesta
Ég hef ekki áhuga á fótbolta. Kannski helgast áhugaleysi mitt af því að ég er alinn upp í sjávarþorpi og liðið sem ég lék með var frekar lélegt. Meistaraflokkurinn var að minnsta kosti ekki eftirsóknarverð fyrirmynd fyrir okkur púkana í yngri flokkunum. Velgengni þeirra á héraðsmótum réðst aðallega af tvennu: a) yrðu nógu margir leikmenn í landi til að fullmanna liðið og b) yrðu þeir allsgáðir?

Þótt mér finnist lítið til fótbolta koma uni ég öðrum auðvitað að hafa gaman af íþróttinni. Fyrir mörgum er þetta ástríða, sem er ástæðulaust að gera lítið úr, að minnsta kosti þegar íslensk knattspyrna á í hlut. Mér finnst eðlilegra að menn séu eldheitir stuðningsmenn hverfisliðsins síns frekar en einhverra liða úr breskum krummaskuðum, jafnvel þótt knattspyrnan sem slík standist ekki samanburð. Menn halda þó með liði sem er sannarlega þeirra. Sumir myndu frekar halda með versta liðinu á Íslandi en því næstbesta á Englandi. Það ber að virða.

Á dagskrá Sjónvarpsins er þáttur sem fjallar um íslenskan fótbolta og ber heitið 14-2. Hvers vegna íþróttadeild RÚV kýs að skírskota til sennilega mestu niðurlægingu íslenskrar íþróttasögu veit ég ekki. Er einhver sérstök ástæða fyrir því að menn vilja ganga úr skugga um að enginn gleymi að í alþjóðlegum samanburði er íslensk knattspyrna ekki upp á marga fiska?

Þetta býður annars upp á nokkra möguleika, sem ég býst fastlega við að RÚV ohf. nýti sér. Ég býð til dæmis spenntur eftir skíðaþættinum Fallinn úr keppni; handboltaþættinum Dottnir úr leik; og síðast en ekki síst kraftlyftingaþættinum Keppnisbann.

Birtist í Fréttablaðinu 7. júní.

Nálægð

2007-06-11T10:30:00.000-07:00

Mér stendur stuggur af náriðlum. Þeir vaða uppi á netinu þessa dagana.

Bréf til blaðsins

2007-05-07T13:27:00.000-07:00

Viku fyrir kosningar er tjáningarfrelsið klárlega einn af ókostum lýðræðisins. Þótt þau séu andstæður virðast alltof margir rugla saman hugtökunum frelsi og skylda.

Skoðanafrelsi er dásamlegt en réttur fólks til að halda skoðunum sínum fyrir sjálft sig er vannýttur.

u

2007-05-02T16:41:00.000-07:00

Á lyklaborðið sem ég slæ á vantar hnappinn á bókstafinn u. Hvað ætti ég svo sem að gera við u?

Skóggangi lokið

2007-05-01T09:52:00.000-07:00

Jæja, á maður að fara að gera eitthvað við þetta?

Og sigurvegarinn er... annars staðar

2007-01-23T14:32:00.000-08:00

Ástand þar sem hlustendaverðlaun FM957 eru ljóstýra í tilverunni þarf að binda endi á.

Að gefnu tilefni var ég að hugsa um að endurtaka síteringuna í Rob Gordon hér að neðan, þegar mér varð hugsað til David Byrne og geri hans orð að mínum: "Say something once, why say it again?"

Góðar fréttir

2007-01-22T07:40:00.000-08:00

Í morgun var ég vakinn af meindýraeyði sem sagðist þurfa spreyja eitri í allar íbúðir í húsinu. "Út af silfurskottum?" spurði ég og þótti það góðar fréttir þegar hann svaraði að líklega væri sú óværa ekki í húsinu. Þangað til hann bætti við: "Kakkalakkarnir éta þær."

Dagurinn var eftir því.

Fjölgildur málmleysingi

2007-01-15T10:54:00.000-08:00

Á nýju ári eftir langa fjarveru tekur uppfærður blogger á móti mér með tilkynningu: "We're out of beta!" Merkingarhlaðið fyrir þann sem hér slær lykla. Mér býður þó svo í grun að ég verð sennilega aldrei "out of beta!".

Sumir trúa á stjörnuspár en aðrir veðja á lotukerfið. Samkvæmt því væri ég bór (b) og brennisteinn (s).
Um bór segir: "Bór er þrígilt frumefni, sem mikið finnst af í málmgrýtinu bórax. Til eru tveir fjölgervingar af bór; formlaus bór er brúnt duft en málmkenndur bór er svartur. Málmkenndur bór er mjög hart efni, í kringum 9,3 á Mohs kvarðanum, en slæmur leiðari við stofuhita. Hann finnst aldrei einn og sér í náttúrunni."
Um brennistein segir: "Sem víðfundinn, bragðlaus, lyktarlaus, fjölgildur málmleysingi, brennisteinn er best þekktur í formi gula kristalla en finnst jafnframt einnig sem súlfíð og súlfat. Það er aðallega á eldfjallasvæðum sem að það finnst í sinni eiginlegu mynd. Það er mikilvægt efni í öllum lifandi verum og er uppistaða í fjölda amínósýra og finnst þar af leiðandi einnig í mörgum prótínum. Það er aðallega notað framleiðslu á áburði, en er líka mikið notað við framleiðslu á byssupúðri, hægðarlyfjum, eldspýtum, skordýraeitri og sveppaeyði."

Svei mér þá, ef þetta er ekki ég lifandi kominn. Hefur einhver áhuga á rokgjörnu efnasambandi?

Öflugur bloggari

2006-12-14T10:45:00.000-08:00

Ég tek eftir að á nokkrum víðlesnum bloggsíðum taka höfundarnir stundum sérstaklega fram þegar þeir vísa á þennan eða hinn, að þar fari "öflugur bloggari". Eins og það að blogga mikið sé einhvers konar lyndiseinkunn, myndi jafnvel sóma sér vel sem grafskrift.
Ég er ekki öflugur bloggari, sem samkvæmt þessum nýja mælikvarða á mannkosti hlýtur að merkja að ég sé frekar lásí karakter.

Öddi

2006-11-27T10:30:00.000-08:00

Af þessu bloggi að dæma gætu þeir sem mig ekki þekkja hrapað að þeirri ályktun að ég sé maður fárra orða. Sem er ekki reyndin.

Bærinn minn kemst á lista yfir mestu krummaskuð landsins í úttekt sem vinnustaður minn gerði. Það hryggir mig að uppeldisstöðvar mínar skuli fá mínus í kladdann hjá jafn frómu fólki og Betu rokk.

Í nótt dreymdi mig skrýtinn draum; í honum átti ég í ástarsambandi við eldri systur bekkjarbróður míns úr grunnskóla. Ég hef ekkert samneyti við þessa konu, sem er tæpum tíu árum eldri en ég (og vissulega bráðlagleg) og ber engar meðvitaðar kenndir til hennar. Hið skrýtna var aftur á móti að í draumnum hafði hún unnið sér það til frægðar að leika burðarrullu í Waynes World 2.

Maður sem ég er málkunnugur kýs að túlka flesta drauma sem ödipusarduld.

You said it

2006-11-22T09:43:00.000-08:00

Should I bolt every time I get that feeling in my gut when I meet someone new? Well, I’ve been listening to my gut since I was 14 years old, and frankly speaking, I’ve come to the conclusion that my guts have shit for brains.

Rob Gordon. Úr High Fidelity.

Einhvers konar ég

2006-11-18T08:11:00.000-08:00

Í dag er ég í jakka sem ég ekki klæðst síðan 2. september síðastliðinn. Hvernig man ég það? Ég geri það ekki; í innanávasanum var strimill frá Bónus á Laugavegi og dagsetningin þar er einmitt 02.09.06. Þetta er langur strimill og ég varð var við hann um leið og ég fór í jakkann. Hefði ég farið í hann eftir þetta skipti hefði ég að öllum líkindum fjarlægt strimilinn úr vasanum og jafnvel hent.

Á strimlinum kennir ýmissa grasa. Þar má sjá að þennan dag keypti ég meðal annars snakk frá Maarud (sem segir mér að Siggi Elí hafi verið með í för), ananasmauk (sem ég á ennþá), lasagna frá Knorr, hollenskan blaðlauk, sveppi í lausu (eða sveppa eins og mér eldra fólk segir stundum), danskar kjúklingabringur, pasta frá Barilla, lítinn brauðost, rauð, steinlaus vínber, lýsi (á flöskuna ennþá), léttmjólk, maís, túnfisk og tómata í dós, tannþráð frá tannþráðaframleiðandandum Reach, rjómaost með kryddblöndu, gulrætur frá Akri, skinku, Colgate tannbursta, lauk, rauðlauk, hvítlauk, kaffirjóma, íslenska papriku, appelsínusafa, sex brún egg og tvo gula plastpoka. Þetta seldi mér maður að nafni Snorri, á kassa númer eitt, þegar klukkan var að ganga sautján mínútur í sjö og lét mig borga 6.796 krónur (sumar vörur voru á afslætti).

Greinilega völlur á mér þennan dag.

[Þessari færslu eyddi ég fyrir slysni, en hafði upp á henni á Google og birti aftur.]

Friedmann allur

2006-11-16T10:55:00.000-08:00

Tilvist Miltons Friedmann mætti svo lítilli eftirspurn að æðri máttarvöld ákváðu í dag að taka hana af markaði.

Ákveðin vonbrigði

2006-10-29T10:53:00.000-08:00

Í Fréttablaðinu í dag er haft eftir Pétri Blöndal að ósigur hans í prófkjöri sjálfstæðismanna væri "ákveðin vonbrigði". Ekki bara vonbrigði, heldur ákveðin. Sem er auðvitað allt annað en þessi óákveðnu vonbrigði sem þyrmir stundum yfir fólk og gera það hnuggið. Það er erfitt að díla við vonbrigði þegar maður hefur ekki hugmynd af hverju þau stafa. Pétur getur því hrósað happi yfir að vonbrigðin hans eru ákveðin.

Silfurskeið

2006-10-23T10:04:00.000-07:00

Glúmur Baldvinsson dregur ekki dul á að hann hefur notið mikilla forréttinda í gegnum tíðina, verandi sonur Jóns Baldvins Hannibalssonar og Bryndísar Schram. Í þætti Egils Helgasonar í gær var hann til dæmis spurður hvort hann teldi ætternið mundu hjálpa sér eða skaða í framboði. "Ég er mjög þakkklátur fyrir að vera sonur þessa fólks," sagði Glúmur, "það hefur oft komið mér til góða og ég nýt þess í samfélaginu, til dæmis þegar ég hringi í 118..."

Síðar í þættinum mætti faðir Glúms og lýsti því yfir að prófkjör væru ekki heppileg leið til að fá hæfileikafólk á þing. Ég læt öðrum eftir að draga ályktanir.

Dagur hlýrra hjartaróta (og appelsíns)

2006-10-19T13:16:00.000-07:00

Fyrir hádegi fékk ég áritaða bók í póstsendingu, sem yljaði mér um hjartarætur. Um kvöldmatarleytið endurtók vinkona mín leikinn með matarboði og drykk. Í kvöld færði móðir mín mér fréttir sem gerðu mig rórri. Og enn á ég eftir að fara á tónleika. Á heildina litið hlýtur þessi dagur að teljast góður.